De engelen Gods - pagina 172

,

168

DE ENGELEN EN DE CHRISTUS.

kruises, gelijk er dit in Col. rijst

dau de vraag, hoe we

1

dit

:

20

zelfs

Alzoo

uitclrnkkelijk bijstaat.

hebbeu op

te vatten.

Ter beantwoording van die vraag nu moeten we teruggaan op den der eens goede engelen, maar die nu duivelen en demonen g-eworden zijn. Immers uit den val der engelen blijkt dat zij oorspronval

vallen konden; terwijl nu, omgekeerd, van de goede engelen beleden Avordt, dat ze tegen alle gevaar om te vallen beveiligd zijn. Oorspronkelijk waren dus ook de eens heilige eno-elen blootgesteld

kelijk

aan de mogelijkheid van afval, nu daarentegen bestaat die mogelijkheid voor hen niet meer. Ook voor hen geldt thans de volharding der heiligen. Alzoo heeft er een verandering in hun bestaanswijze plaats gegrepen. Eerst konden ze vallen, nu niet meer; en dat ze thans niet

meer

vallen

kunnen,

hun eigen kracht zou

zijn,

is

natuurlijk geen uitvloeisel van iets dat

maar moet

uitvloeisel zijn van een kracht hen houdt. Deze kracht der bewaring nu kan men zeer wel hermrende genade noemen, zonder dat hier ook maar voor het minst uit volgt, dat deze »bewarende genade" een vrucht van het Kruis zou zijn. Om u hiervan te overtuigen behoeft ge u slechts in te denken in den toestand, waarin Adam zou geraakt zijn, indien hij niet

Gods

die

gevallen ware. Stellig niet.

maar indien

Zou

hij

alsdan

eeuwiglijk gebleven zijn die

Ook Adam was immers zóó geschapen, hij

dat

hij

hij

X;o?i

was?

vallen

de eerste principieele verzoeking overwinnend had

doorgestaan, zou die mogelijkheid van te vallen ook voor hem hebben opgehouden. In het Werkverbond als zoodanig was de prijs juist deze, dat wie stand hield en niet viel, door dit stand houden het eeimige leven verwierf; te

vallen

alsdan van

wat natuurlijk zeggen

hem zou

zijn

wil, dat dit

afgewend.

Bij

gevaar van

vergelijking volgt

hieruit alzoo, dat »de bewarende genade" die thans de heilio-e eno-elen

volstandig maakt, en ze in uit

de

herschepping,

maar

hun uit

heilige existentie doet volharden, niet

de schepping voortvloeit.

Engelen en menschen waren beiden alzoo door God geschapen, dat hun stand houden in de principieele verzoeking voortaan onkwetsbaarheid voor alle verzoeking met zich zou brensfeu. Het verschil tusschen den engel en den meusch bestond alleen hierin, dat de engel die viel, onredbaar verloren was, terwijl de gevallen

mensch nog voor verlossing vatbaar

bleef,

de volharding der heiligen zou komen.

en, eens verlost zijnde, tot

Maar wat het standhouden

in

de principieele verzoeking aanging, stond de zaak voor den engel en den mensch volkomen gelijk. Ware Adam staande gebleven, zoo zou zelfs de mogelijkheid van den val voor hem op hebben gehouden te bestaan; en zoo ook

is

van de engelen, die staande bleven, de moo-e-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen