"Ons program" - pagina 319

-

onder

zaat

was,

hoogheid

dezelfde

303

LANDS DEFENSIE.

's

men

gevoelde

zich lotgemeen en één.

Een drijven van het bloed, een zedelijk instinct, een overgeërfde hartstocht, ge

zoo

patriottische

in

kern

vormde;

en

minachting van den vreemde,

in onbillijke

van

zelfverheffing en engheid

wezen niettemin

en

helden

soms terdege

die

wilt,

maar

blik ontaardde,

die, in

en tot bezielen in staat, geestdrift wekte;

pittig

oogenblik van gevaar de landskinderen ineensmolt

in

één machtig geheel.

tot

Aldus werkte

middelpuntzoekende

een

volk

elk

in

er

kracht, die het

onderscheid tusschen de volkeren en het verschil tusschen de natiën scherp

binnen

afteekende; ginds

door

en

men

de grenzen beseffen deed, dat

buiten

hier en

anders bedoelde; iets anders gevoelde; een ander was; en juist

iets

concentreeren van de nationale levensexistentie op wat haar onder-

dit

scheidend kenmerkte, bevorderlijk bleek aan die dieper ingravende karakter-

vorming,

een

levenstaak,

dan geboren

eerst

die

eigen

wordt, als het bewustzijn van een eigen eigen doelwit te hebben, in de volks

een

roeping,

consciëntie ontwaakt.

Niet

na te. bootsen wat de vreemde voordeed, maar

in

kelijk

en

streven

het

richtsnoer;

volk lust aan zijn

elk

alom in

zich zelven en dus anders dan anderen te

en

zijn kunst,

en

oorspron-

het eigenaardige uit; had

en vertoonde zich

zijn arbeid;

van het veelvormige, die u toespreekt en een gedachte

die rijke pracht

en in eigen levenstype u bewijs levert van zelfstandigheid

draagt

zich

kwam

en juist daardoor

erf,

in

school voor dat

zijn,

en reden van bestaan.

Toen wist men nog wat „heimwee" was!

men

Verstond

de zieldoordringende klaagzangen nog van den „balhng"!

En „Oost

west,

thuis

raansachtige

groet

aan

toch

hart

zijn

in

lei,

was toen nog de

best"

vaderlandsche

de

kusten,

Amen

en waarop een

wel ietwes zee-

platte,

maar waar „.Janmaat"

weerklonk

uit de borst

van

al

ons volk.

Volkerenrecht.

§ 226.

Uit

dit

nationaliteitsbegrip

nu werd

destijds vanzelf het besef geboren,

dat er een „recht der volkeren" bestond.

Immers, vormde elke natie een eigen organisme, door een eigen gedachte

geleid,

Godswege weer

door

eigen

hartebloed

tot

een

eigen

levenstaak

vanzelf,

dat

deze

volkeren

moesten komen, dat

een

ze,

van één

hoe

machtiger geheel;

geroepen,

over

hoe één goddelijk

onderscheiden

in

en

bestel

spanning

dan

weer aan

gezet,

sprak

wel allen

het

tot

van

toch

ook

het inzicht

gemeen was, en

van aard en wezen ook, toch weer; in

en

als deelen

een hooger volkerenverband besloten lagen,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen