Zijn uitgang te Jerusalem - pagina 172

!

„MIJX EEXZAME.'

IGJ*

Wie iemand

uit een bij

hem

benauwden droom ontwaakt, is niet gerust, eer er is, die een woord spreekt en zijn hoofd tegen zijn

borst drukt.

Dat komt van het volkomen ware, instinctieve besef, dat al deze machten voor een ziel in haar verlatenheid te overweldigend zijn, en inkomen niet tegen ons alleen, maar tegen allen saam, en daarom door allen saam moeten worden ingewacht. Maar als het lijden nu zeer wreed op ons aankomt, dan misgunt het ons die stille vertroosting van het goeddoend en verzachtend bijzijn der onzen, en laat ons worstelen en zwoegen geheel verlaten en alleen. En in die verlatenheid komt dan de angst van het bangste ontzettende

heimwee zich bij het lijden voegen, dat we toch reeds droegen. En dan trekt het in ons hart zoo diep weemoedig, en dan schreit het, maar met tranen, die niemand opvangt. En dan klimt het ons naar de keel. En we worden zoo zielsbenauwd, dat we niet meer kunnen. En, o, dan die bittere wetenschap, dat het, of ge al roept en kermt, toch niet baat. En dat nu doorzwoegde

uw Heiland. Hij dieper dan iemand. Hij alleen in al zijn diepte van bitterheid en doodelijke benauwing. Hij was niet slechts „eenzaam" maar zijn ziel ivas „zijn eenzame." Niet enkel omdat niemand bij hem was en niemand hem ondersteunde, maar meer nog omdat niemand hem verstond of begreep. Heerlijk, het is zoo, hebben de Apostelen later in de verzoening onzer zonde door het Bloed des kruises gejubeld maar wat, wat bidde ik u, heeft een Petrus toen Jezus in Grethsémané worstelde of aan het kruis kermde van het drao-en van een toorn Grods verstaan r ;

;

kSoms overvalt ook onze ziele iets van dat weemoedige zleJso, eenzame ; als er in onze omgeving geen toon is die weerklank geeft op het roepen van ons hart als elke Itlacht, die we als een rave uit de arke onzer ziel uitlaten, wel vliegt en fladdert over de wateren des levens om ons heen, maar straks tot onze eigen ziel terugkeert, zonder een plek voor het hol van haar voet gevonden te hebben. Dan dorsten we naar sympathie, en ze is er niet. AVe smeeken om een vriendelijk woord uit het hart, en er is niets dan stroefheid om ons heen. Koperen muren van rondsom. Eindelooze holten en leegten van alle kanten. Green woord dat ons goed doet. Green toon die ons de liefde des medelijdens gunt. Yan ons bitter lijden geen verstand, geen besef, geen gevoel ;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen