Zijn uitgang te Jerusalem - pagina 117

„WEENT NIET OTER

109

MIJ."

u zelven, want straks zal uw eigen lijden, vrouwen van Jeruzalem, zoo ontzettend zijn.

over

o,

onnadenkende

Zoo verrukt u in Jezus' lijden de hoogheid eener liefde, die, over eigen nameloos lijden triomfeerend, de deernis met anderer leed nog op het sterlist kon doen opwaken. Hier is meer dan het menschelijke, hier straalt iets van den goudglans der Groddelijke liefde door in het menschelijk gesproken woord, en in die liefde van uw Heiland instarend, aanbidt ge in

hem mv Heere en uw

En

toch,

iets

Grod.

van diezelfde

heilige

Grolgotha de wereld heiligen van ons geslacht gezien.

van

is

sinds

liefde,

geboeid

een naschijnsel er ook in enkele

hield,

Er zijn lijders, er zijn lijderessen geweest, die, in de gemeenschap met Grolgotha hun eigen bitter leed doorworstelend, in het eigen bange hart toch eindelijk het egoïsme van het eigen leed zijn te

boven gekomen.

geheel, niet altoos, niet ten volle. Ze bleven zondaren. zoo dan toch dat ze oogenbliklven in hun eigen bittere smart gekend hebben, waarin ze eigen lijden en zieleleed vergetend, de deernis der deelnemende liefde, zelfs ten opzichte van hen die jN'iet

Maar

uit den wortel des geloofs in zich voelden opwaken. En dan verhieven ze zich daar niet op. iSTeen, dan dankten ze daar hun Grod nog voor, en beleden het, eer ze in den dood wegstierven, dat het de Man van smarten was, die dat werk der liefde in hen had gewrocht.

hun misdaan hadden,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen