De engelen Gods - pagina 266

DE ROEPING DER ENGELEN^.

262

hoewel geen menschelijk hart, dan toch een redelijken geest met ons gemeen hebben, zal hun zang en lied zoo ongelooflijk veel roerender inniger

en

verrukken.

Hun

dan

het

Niet

alsof

zang geldt God.

ons

filomelen

der

lied

om

hun

zang

Hem

alleen.

de

in

dringen en

ziel

bedoelde of voor ons zou

zijn.

loven den Almachtige.

Maar

Zij

op de verheerlijkte aarde eens niets dan kinderen Gods zullen saamwonen, die geen andere genieting meer kennen dan de verheerer

als

hun voorgaat, de

verheerlijking

En

opvangen.

dan

Almachtige,

den

van

lijking

der gekochten door het bloed des hen

7?azingen

zullen

boven

te

maar

Lams vervangen nog

voorzingen

die

want schoon

gaan,

is

in

om te

die

in

kunnen

zijn dien ze

de reien der engelen hun zang hebbeu uitgejubeld,

aldus

dat

engelenlied

zang

dan de heerlijkheid der verlosten

zal

dit

het

zal

zaligste

dat als

zijn,

door het lied

worden,

die

zij

van zang

treffelijkheid

der engelen jubel voor God,

schooner nog het juichen van zijn verlosten.

Zooveel

over

het

nog

tegenstelling

en

verwenschen

en

hierin

Daarom herhaalden we

volgt.

loven staat vloekeii en

het

den

in

zijn

duivelschen

aanvang van

dit

ge de gevallen en de niet-gevallen engelen steeds onder

dat

artikel,

bij

het loven der engelen om,

slaat

zoodra de engel afvalt, zich tegen God keert, en nu aard

moet nu

hieraan

Tegenover

toegevoegd.

iets

uitlachen,

doch

engelen,

der

loven

moet beschouwen. Beiden, om het zoo te zeggen, stooten klanken voor God uit, maar terwijl deze klanken bij de niet

eenzelfde gezichtspunt

van

gevallen

engelen

tonen

gevallen

engelen

ontaard

en

Godslastering niet

maar,

aanbidding

en

verbasterd

Ook

vervloeking.

Alleen

stil.

lof

en

in

waar.

God

zijn

Ook

en

af,

dan

slaat

Wie psalmeeren loven

moest, der

moest,

zonde.

flauw

en

hij

doen

bij

de

is

het

in.

zijn.

Wat

op aangelegd,

er

is

bestemd

Maar

om

valt de

wie

aanbidden

wij

vloeken

God

moest,

noemen

is

Dat nu deze uiting der zonde blijft,

is

van

zich voor

mensch van

zijn

God

in een schandlied. verwenscht,

wie

Wie

jubelen

dan ook een vanzelfheid bij

velen zeer langen

tijd

alleen daaruit te verklaren, dat veler leven zoo

zoo zwak in zijn uiting

uiting

om

die uiting een uiting van

den mensch die uiting in haar tegendeel om.

Ze loven niet en ze vloeken

En geen

is

moest, tergt dan zijn

vloekt,

lastert.

bedwongen

te

ook

mensch

de

en

uiten,

te

aanbidding

lof

bij

de wereld der menschenkinderen neemt ge dezelfde tegen-

in

stelling

ze

krijschen en gillen en schetteren tegen

zij

het zingen, en juichen en jubelen der goede engelen

Ook

zijn

wereld der duivelen

de

in

zijn,

tonen van verioetischmg,

niet.

hun leven

Deze kennen geen van beide. niets. Ze leven nauwelijks. waarneembaar. Maar nauwelijks

is.

Ze doen is

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen