Het Calvinisme - pagina 122

HET CALVINISME EN DE WETENSCHAP

118

Normalisten weigeren te rekenen met andere dan de natuurgegevens, rusten niet eer ze voor alle verschijnselen eenzelfde grondverklaring hebben gevonden, en verzetten zich met hand en

De

lijke

wat de logische consequentiën van oorzaak en gevolg, op welk punt van de lijn ook, breken of stuiten zou. Daarom formeel wel geloof, maar alleen in de gegevens van het algemeen bewustzijn, en deze als normaal beschouwd. En materieel tegen

tand

al

geen schepping, maar een evolutie, die zich in het oneindige verGeen soort, ook niet het species Homo sapiens, zelfstandig liest. ontstaan, maar binnen den kring der natuurlijke gegevens uit lagere en voorafgaande soorten ontwikkeld. Vooral geen wonder, maar de natuurwet onverbiddelijk heerschend. Geen zonde, maar ontwikkeling van lager naar hooger zedelijk standpunt. Een Schrift, het zij zoo, maar dan na uitsnijding van al wat niet logisch uit het menschelijke te verklaren is. Een Christus, desnoods, maar geen andere dan die product van het menschelijke in Israël zal zijn. En zoo ook een God, of liever nog een Oneindig Wezen, maar dan agnosticistisch

achter

het zichtbare verscholen, of pantheïstisch

al

in al

het bestaande schuilende, en niet anders verstaan dan als de

ideale reflectie van onzen menschelijken geest.

hiertegen staan nu de Abnormalisten over, die, aan betrekke-

En lijke

evolutie

alle

recht

doen wedervaren,

maar

tegenover

begrip van een evolutio in infinitum aan schepping vasthouden zelfstandig soortbegrip van mensch onverbiddelijk handhaven,

God

het ;

het

om-

zonde als verstoring van het onzondig menschelijk herkomen en dus als vergrijp tegen God verstaan, en daarom postuleeren en aanvaarden wat, herscheppend alleen het abnormale herstellen kan: d.w. z. het wonder; het wonder in de wedergeboorte; het wonder in de dat

in

Schrift;

hem

het

het

beeld

wonder

in

van

den

zich

Christus

afspiegelt;

als

God-zelf

uit zijn

eigen

leven in ons leven indalend; en die, dank zij van het abnormale, de ideale norma vinden blijven, niet in het natuurlijke maar in God-Drieënig. Niet dus geloof en wetenschap maar twee wetenschappelijke stelsels of wilt ge twee wetenschappelijke uitwerkingen zijn het, die elk met een eigen geloof tegenover elkander staan. En evenmin mag gezegd, dat het hier de wetenschap is die staat tegenover de Theologie, want het zijn twee absolute vormen van wetenschap, die beide heel het veld van menschelijke kennis bestrijken, en die

deze herschepping

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen