"Ons program" - pagina 246

VAN DE SCHOLEN.

230 zonder

bestaat,

waarin

dat

voorts

van oppositie tegen die Staatskerk

er

wat de beginselen aangaat,

ouders,

alle

blijk

komt, en

zich in éénzelfde

strooming voortbewegen, zou er geen ernstig bezwaar tegen het overdragen ouders

door

de

zijn,

mits

dracht

en

de overheid van den plicht tot schoolhouden denkbaar

op

dus

en

bleve,

men

verlieze

dit

ontstaan van geschil het primordiale recht van

bij

den vader opnieuw in werking

Nu

echter

man

„ieder

eenzelfde

tegen

geesten

naaste"

zijn

op

of

trad.

de

nu zou

ga,

lijn

Limburg

en

onzent

ten

eer

hopeloos

zoo

gedeeld

dan dat

overstaat,

hij

dat

liggen,

met hem op

hoogstens een enkel dorp in Noord -Brabant

er

Veluwe denkbaar

de

over-

niet uit het oog, overdracht steeds

waar

zijn,

dit

kon of

zedelijk

mocht.

En om

waar de eenheid des geestes ontbreekt en eer elke denkbare

nu,

kleurschakeering

reeds

er

protest der ouders, een die

geschied

nooit

maken,

willen

recht

voor

in

weerwil van het luid overheid' van een overdracht

de

en dat nog wel op onherroepelijke wijze, geldend te

is,

lezer,

dit,

of opkomt,

is

is,

hoe ook bezien, niets anders en niets minder

dan schending van de vaderlijke souvereiniteit; moedwillige beloftebreuk jegens en,

de

ondermijning van de zelfstandige rechten der wetenschap

kerk;

gevolg

als

van

drievoudig vergrijp, losmaking van de banden van

dit

godsvrucht en huiselijke zeden; ontzenuwing van het ouderlijk plichtsbesef; aanblazing

van

de

van een

nationale

twistvuur in

den

boezem der

natie; en verwoesting

opvoeding door het drijven van den spot met elk begrip

van eenheid en harmonie. § 167.

Staatsabsolutisme ondermijnt het particulier

initiatief.

men dus de overheid als „noodhulp", gelijk we eerst aanduidden, men haar als „lasthebber van den vader", gelijk we alsnu aangaven,

Hetzij 't zij

doe

school

door

onze

houden,

bij

beide onderstellingen

schoolwetgeving

is

blijft

even

ingevoerd,

de orde van zaken, die

onverdedigbaar

en

even

ongerechtig.

Immers, gedraagt de overheid zich

„noodhulp", als

als

gestrix, dan moest ze naar huis gaan, zoodra de man dagen;

en,

stelt ze zich

krimpen, naar gelang

dit

aan

als „lasthebber",

den lastgever

dan moest ze haar taak

in-

geviel.

Maar door noch het ééne noch het andere een

negotiorum zelf kwam op-

te doen,

kan noch mag ze

in

andere positie worden beschouwd, dan in die van een alles onder zich

halend,

alles

naar

zich

toe

trekkend

Staatsabsolutisme, dat, elk recht eigen machtsbetoon en eer.

en

alles

met voeten

dwingend orgaan van het

tredend, niets heilig keurt dan

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen