Zijn uitgang te Jerusalem - pagina 182

!

„HIJ

174t

WAS

:

TEHACllT.

In die diepe verachting scliool iets van de/i rïoek dien Jezus om ons van den vloek te verlossen, voor ons gedragen heeft. Die mannen en vrouwen die zoo diepe verachting over hem uitgoten, deden dat niet uit zich zei ven. Die daar achter zat en hen aanprikkelde en de lippen tot lasteren vergiftigde was de oude vijand, die wel geweken was voor een tijd, maar nog altoos Overste der wereld bleef en zijn ure had afgewacht. Uit de hel is die giftige taal van krenkende smading door Satan aan die instrumenten van zijn onheilige woede geïnspireerd. ze zelf niet wisten. Hoor maar Yader zoo bidt Jezus, vergeef hun, want ze weten niet wat ze doen Xiet dat die mannen, die vrouwen, die priesters daarom onschuldig zijn. Yerre van dien. Al wie, waar of wanneer ook, zich door Satan laat gebruiken, doet daarin schriklijke zonde, dat hij >S((fan dient, waar hij God moest dienen. Maar dit steekt er dan toch in, dat die personen die toen op Golgotha zoo nijdig gilden, niets erger, niets boozer, niets slechter waren, dan wij, zoo dikwijls wij ons aan Satan leenen, om gebruikt te worden in zijn gevloekten dienst. Dit roe])t het ons dan toch toe, dat al ons knielen voor Jezus ons geenszins ontheft van de medeschukl aan wat toen tegen Jezus door menschen als wij gelasterd is. Dit zal uw ziele er dan toch uit verstaan, dat ge voortaan niet meer denkt: Die schandelijke menschen lasterden Jezus, maar ik,

Ze deden wat

:

I

vrome ziel, kniel voor hem neder! Xeen, neen, maar dat ge voelt, diep in uw boos hart voelt ..Aan dat lasteren is ook mijn hart schuldig, en dat ik nu niet laster, maar mijn Jezus lief hei is loutere genade, goede, vriendelijke, duizendwerf verbeurde genade van mijn God.

uw eigen hart dan soms zelf zoo bang voor wat smaad terugdeinzend voor hoon en verachting van menschen is, o, bedenke uw ziel dan deze twee. En wel in de eerste plaats, dat smaad mef en smaad om Jezus te lijden, een o, zoo heerlijk en zalig deelgenootschap aan het goddelijk lijden van uw lieven, dierbaren Heiland is, dat uw ziel wel verre van te klagen: „Dit krenkt mij het leven I", veeleer jubelen moest: „In dien smaad en die verachting leeft een ver!" loste des Heeren op Maar dan ook en veel meer nog. dit: Echte smaad, wezenKike schande zou dan pas over u worden En

en

als

zoo

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen