Zijn uitgang te Jerusalem - pagina 202

XLI. „€ü,

€li, IBCamina

^aöacljtanü"

Mijn God, mijn God, verlaten, verre zijnde

waarom hebt

Gij mij

van mijne verlossing,

van de woorden mijns brullens. Psabn

22

:

2.

Te zeggen, dat onze Heere en Heiland, stervende aan het kruis, zijn schrikkelijke angsten en benauwdheden aan Psalm 22 c/e(laclil, en toen dat „Eli, Eli, Lamma Sabachtani", uit den aanhef

in

lied heeft nar/eze(/d, is in den gi-ond een vernietigen van de Schrift en een verlagen van den persoon des Middelaars. En, omgekeerd, het voor te stellen, alsof God door zijn alwetendheid vooruit geweten had, welke woorden Jezus aan het kruis ~o?/ uitroepen, en ze op grond van die wetenschap door David zou hebben laten opschrijven, is een overbrengen op Grod van wat slechts bij menschelijke uitwendigheid zou hooren en verlaagt het werk des Heiligen (xeestes tot gekunstelde mechaniek. Neen, om de Schrift het goddelijk werk van den Heiligen Greest, Christus den eeuwigen en waarachtigen Gretuige, en (iod waarlijk God, te laten, moet al dat gewrongene en uitwendige er uit weg, en moet het al in zijn hoogere, goddelijke natuurlijkheid verstaan worden. Christus kende vooruit zijn lijden. Xiet doordien het hem meegedeeld was, maar uit de zaak zelve. De dood is niet iets wilkeurigs, maar door de wezenheid zelve van het leven is tevens de schrikkelijke ontzetten dheid van den dood haarfijn bepaald. Bepaald ook, wat het lijden van dien dood is in zijn verschillende stadiën,

van dat

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen