Drie kleine vossen - pagina 99

PRACTICISME.

95

uitgeroepen, dat dit alles onder bijzondere leiding des Heeren al was dit nu in den eersten aanloop eerlijk en oprecht bedoeld, het kon toch niet anders, of al spoedig werd het een doode formule, die men neerschreef en uitsprak, omdat ze er zoo bij hoorde, en die de taal van het hart door lippentaai of pennentaal verdrong. Wat de leeraarsstand op kleiner schaal bedorven had, sloop hier op breede schaal in. Gelijk men vroeger die breede aankondigingen las van een leeraar, wiens hart bij beroep, na veel worsteling, door God geneigd was, om te gaan of te blijven, zoo werd het nu ook hier, maar hier op veel breeder schaal, toegepast, alsof het alle apostelen waren, en alsof elke zendeling apostohsche interessantheid bezat. Het Hep niet overal even erg. Het Leger des Heils heeft aller record geslagen. Maar toch, principieel drong deze gevaarlijke microbe allerwegen door. Het werd de wildheid, de onfijnheid, de zelf-ingenomenheid van een geestelijkdemocratische drukte. En al ontkennen we niet, dat God de Heere ook uit dit kwaad niet zelden veel goeds heeft doen voortkomen, toch ontslaat dit ons niet van den plicht, om op deze wondeplek den vinger te leggen. In den grond woelde hier onwaarheid, onwaarheid in cijfers, onwaarheid in vertoon zonder wezen, onwaarheid in de heilige formule. Een onwaarheid, die, helaas ook aan het kerkelijk wezen niet vreemd is, maar die hier toch een hoogte bereikte, als in het kerkelijk wezen nooit gezien was. En hierbij kwam nog veel meer. Geheel deze Zendingsactie leed aan deze stuitende inconsequentie, dat ze in ijver ontstak voor de afgedoolden in verre landstreken, maar voor de afgedoolden in eigen omgeving koud liet. IJver voor de zending blonk uit, waar men tegen het ongeloof van eigen familieleden geen hand uitstak. In andere werelddeelen moest de Christelijke religie uitgebreid; maar met de Heidenen onder eigen volk leefde men rustig voort, alsof de waardij van hun ziel niet in aanmerking kwam vergeleken bij de ziel van een Moor of Indiaan. Ginds moest de kerk gesticht, maar in eigen stad en

had plaats gehad. En

dorp liet men zijn kerk verkwijnen aan bloedarmoede. Voor de Zending offerde men willig, voor den nood van zijn eigen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen