Drie kleine vossen - pagina 162

158

BESLUIT.

den plicht der Christenheid om de waarheid denken en in zich op te nemen, en tot klare en heldere voorstelling te komen van wat ze belijdt. Omdat we onze waarschuwende stem heten uitgaan tegen de teugellooze afdeling van de krank geworden mystiek, is in niets door ons de roeping van Gods kind miskend, om gezegd

Gods

tegen

in

te

te leven bij zijn ziel, te merken op wat er in zijn hart omgaat, en de bevinding der waarheid in zijn eigen ziel te

proeven. En zoo ook, omdat we wezen op het ernstig gevaar dat ons bedreigt, zoo we het Christendom in enkele extraChristelijke werkzaamheden gaan zoeken, mag niemand ons de bedoeling toedichten, alsof we het pleit voerden voor stilzitten, voor nietsdoen, en voor afzien van alle goed werk. Waar we op mikten was maar om de goede evenredigheid te herstellen; om op harmonische ontwikkehng van heel onze. Christelijke existentie aan te dringen om af te snijden wat bij zoovelen het evenwicht verbreekt; en om liefde te wekken voor dat hoogere standpunt waarop een gelijkmatige ontwikkeling van ons denkend, gevoelend en handelend leven wordt bereikt. Jezus sprak van een God liefhebben met heel ons hart, heel ons verstand, heel onze ziel, al ons vermogen en al onze krachten; en wat zoo vaak te betreuren valt, is, dat de hefde voor God zich bij ons slechts op één of twee dezer factoren richt, en dat we de overige ongebruikt laten en buiten werking stellen. Dit nu leidt tot gebrekkige, tot onvolkomene, tot eenzijdige ontwikkeling. En wat het zijn of worden moet, is de volle wasdom in Christus door alle voegselen der toebrenging. ;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen