De gemeente gratie - pagina 265

261

DE VOLKSKERK.

haar natuurlijken levensschat, die op die wijze geheel teloor gaat. Zulk een enge kring van elkander onderling keurende personen toch, buiten

verband met hun geslacht genomen, komt ook buiten

alle

verband met

het leven der wereld te staan, en sluit zich op in geestelijke eenzijdigheid.

De

historie heeft dit telkens

opnieuw bevestigd, en krachtens het beginsel

waaruit zulk een kring opkomt, kan het ook niet anders. allerlei

benaming

als

Zij die

zich onder

Plymouth brethren hebben afgezonderd, hebben kras

en scherp de Volkskerk bestreden als een stuitende vervalsching der echte kerk-idee,

die

op Satanische paden had geleid. Maar

„volkskerk" met elkander verwarrende, hebben

hierbij

ze zich

„kerk" en

toen tegen elk

begrip van „kerk" in beginsel gekeerd, en willen ze thans niet anders

vormen dan hoe

ze,

juist

geplaatst, en

„lieve

vrome gezelschappen." Doch de uitkomst toont dan ook

door deze misgreep, zichzelven buiten de beweging hebben

wel op

lieflijken

vrede voor de eigen

overigens in alle landen geïsoleerd staan,

ziel

bedacht

zijn,

maar

en zich van eiken invloed op

den gang van zaken hebbeu beroofd.

Met

kan de strijd tegen de Volkskerk worden aangebonden, wanneer men tegenover het begrip der Volkskerk een beter, zuiverder, meer Schriftuurlijk „begrip van kerk" vrucht, en hoop op beter gevolg,

eerst dan

overstelt;

varen

;

bij

dit

kerkbegrip aan de Verbondsgedachte recht doet weder-

niet enkel op het individu,

maar ook op den samenhang van mensch

en mensch in het organisch verband der geslachten

let;

en voorts duidelijk

aanwijst op wat wijze de kerk van Christus, als ze haar natuurlijke grenzen

weer aandurft, nochtans voor het gemeen menschelijk leven ten zegen kan zijn. En dit nu is daarom alleen op Calvinistisch standpunt mogelijk, omdat alleen de Gereformeerden helder het onderscheid hebben ingezien tusschen de „particuliere genade" en de „gemeene gratie". Zoolang men voor dit onderscheid het oog sluit, kent men geen genade dan binnen den kring der kerk, en wordt men dus wel verplicht, alle landgenooten, zoo mogelijk, binnen den kring der kerk op te nemen, wil men het burgerlijk leven niet overlaten

aan demonische machten. Dit laatste

is

niet

overdreven.

De

zonde werkt vloek, en waar de vloek heerschappij oefent, werken de duivelsche machten onbelemmerd.

Kan nu

alleen

genade den vloek keeren,

en de overmacht van het demonische tegenhouden, dan

is

het duidelijk,

dat van tweeën één moet geschieden: óf dat er genade moet werken ook buiten de kerk, óf wel, dat al wat buiten de kerk staat of er niet in kan

opgenomen, van genade verstoken, en alzoo willoos en machteloos aan den vloek onderworpen blijft. Het dusgenaamde exorcisme is dan het natuurlijke

middel door de kerk aangewend,

weer een

stuk,

om

deze macht te breken en telkens

een deel van de wereld aan den vloek te onttrekken, en

onder de genade te brengen. Zelfs de plek gronds moet dan gewijd worden, wat ook wat den bodem aangaat, bestaat de wereld uit twee deelen het :

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen