De gemeente gratie - pagina 163

159

jEzus' EN rome's rechtsbedeeling.

Toen nu het menschelijk leven moest

ontwikkelen,

dit

ten

hebben,

van personen begon

dat

te

de menschelijke orde

orde in het menschelijk leven indrong; wat

teloorging,

en

zeggen

dat moest gaan heerschen het recht van den sterkste. In Kaïn

dierlijke

ge dit dan ook. Abel hindert hem, en

ziet

uit

wil,

de

zich in veelheid

gevolge

den weg. Ware

dit

hij

ruimt met één slag Abel

booze proces nu ongestoord en onbeteugeld door-

gegaan, zoo zou er onder raenschen van geen hoogere samenleving sprake zijn

De

geweest.

zijn,

om

onzichtbare, geestelijke orde zou steeds

daarvoor

in

meer verdwenen

de plaats te doen treden een puur physieke orde.

Zinnenlust en sluwheid, den sterkeren

arm

als

instrument bezigend, zou

verhouding onder menschen bepaald hebben. Een ieder zou op zwaard hebben geleefd, en de menschelijke saamleving zou na korten alle

zijn

geworden. Iets wat

we

te vaster

mogen

uitspreken,

tijd

woud

azs twee droppelen waters aan een saamleving van dieren in het gelijk

zijn

omdat er

sommige oorden een soort menschelijke saamwonderwel op leek. Als de wonen in de woestijn, onderstelt dit recht zal dat eens het

metterdaad van oudsher

in

leving bestaan heeft, en nog bestaat, die hier Schrift zegt,

dat juist in de woestijn het leven gemeenlijk rechteloos

het zwaard van den sterkere berust.

En nu nog

is,

en alleen op

men

vindt

geheele streken, waar stam gedurig tegen stam optrekt,

om

in

Afrika

elkaar met

wapengeweld ten onder te brengen, en na behaalde overwinning de weerbare mannen doodt, alle have rooft, de vrouwen schendt en de kinderen voor zich neemt. Vraagt men of dan bij zulke nomaden in de woestijn, en bij zulke negervolken in Afrika, alle gemeene gratie ter zake van het recht ontbreekt, dan moet geantwoord, dat deze gemeene gratie er wel ontbreekt tusschen stam en stam, maar niet onder de stamgenooten onderling. In eigen boezem het ben

maar

deeling,

w^at ze

ze,

hoe gebrekkig ook, wel terdege rechtsbe-

kennen

niet

is,

een op rechtsbeginselen gegronde

verhouding tusschen hun eigen stam en de stammen die hen omringen. Dat nu nochtans, niettegenstaande 's menschen zondige natuur hen

om

prikkelt,

lust te

de menschelijke orde

prijs te

geven, en in een dierlijke orde

hebben, toch zekere menschelijke orde tusschen de menschen in

het gemeen in stand bleef, en zich zelfs in toenemende mate ontwikkeld heeft,

is

Godes gemeene

gralie. Niet de

mensch heeft zichzelven van de

hem, ook voor het wereldsche leven, tegen hemzelven beschermd heeft, is God de Heere. Deze reddende daad der gemeene gratie Gods loopt ten deze nu langs twee wegen: de eene in den mensch en de andere onder menschen; de eene inwendig, de andere vernieling gered;

maar

die

uitwendig. Die inwendige

hem hem

in zijn

weg in den mensch bestond

hierm, dat

God

wilden hartstocht intoomde, behoefte aan vrede en rust in

prikkelde, en zachter gezindheden in zijn hart deed opkomen.

En de

uitwendige weg onder menschen was, dat God den mensch dwong het

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen