De gemeente gratie - pagina 638

DE TWEE LEVENSSFEREN DOOREENGEMENGD.

634

met

wat

al

in dit Besluit lag, mogelijk te

en door het Besluit, maar gaat

uit

Hij

vooraf.

is in

maken. Hij ontstaat niet eerst

naar orde van

er,

de vaststelling ervan.

En

tijd

en denken, aan

Hij stelt én omtrent alle ding,

én omtrent zichzelven in dat Besluit, alle ding alzoo vast, als eisch is, om het ontstaan en den loop en den afloop aller dingen aan aller dingen

eeuwig einddoel

is

d.

i.

aan

zijn

eigen zelfverheerlijking,

met den Vader

en den Heiligen Geest, te doen beantwoorden.

En hierom

nu,

omdat het Eeuwige Woord vóór het Besluit

is,

in het

en in dat Besluit de eenheid van Schepping en Verlossing in sijn eigen Persoon maintineert, hierom is het dat het Verlossingswerk der Particuliere genade niet afgezonderd en apart naast het leven der wereld Besluit

kan

is,

staan,

als van één Besluit en van eenzelfde Ik in den den grond één zijn en blijven. Wel onderscheiden,

maar dat beide

Zone Gods uitgaande,

in

de Zoon van den Vader onderscheiden is, maar nooit gescheiden, evenmin als ge ook Vader en Zoon in Gods Drieëenig Wezen ooit scheiden moogt. Het is éénzelfde Ik, van hetwelk geschreven staat dat door hem gelijk

alle

dingen geschapen

alle

ziel

moet

zalig

zijn

en in stand

worden, zoovelen

blijven,

en elders dat door

als er ten leven

geroepen

hem En

zijn.

is het éénzelfde mensch, die in het maatschappeliik leven Gods „Gemeene gratie" en op het heilig terrein Gods „Particuliere genade" geniet. Het is eenzelfde ik dat burger van het vaderland, en dat lid van Jezus' kerk is. Het is één en dezelfde wereld, waarin God zijn Gemeene

zoo nu ook

gratie

doet schitteren, en waarin Hij

heid verheerlijkt.

zijn

Goddelijke ontferming ter

zalig-

Zoo moet dan de Gemeene gratie op de Particuliere

genade en de Particuhere genade op de Gemeene gratie inwerken. Alle scheiding moet

met

alle

kracht tegengestaan. Tijdelijk en eeuwig leven,

ons leven in de wereld en in de kerk, godsdienst en burgerleven. Kerk

en Staat en zooveel meer, mogen niet gescheiden worden. Veeleer moet, juist

omdat het

tot die scheiding niet

onderscheiden worden, en het

is

kome, steeds scherp tusschen beide

aan de juistheid dezer onderscheiding

dat het richtig verloop des levens hangt. Terstond gevoelt bij

het geschil over Art. 36.

Ge moogt Kerk en

de hberalen het eischen; ge moogt ze niet

in

dit o.

m.

eenheid oplossen, gelijk de

dweper. Beide moeten dooreengevlochten bestaan. En in

men

Staat niet scheiden gelijk

juist

daarom moet

beider eigen natuur en roeping de aanwijzing gezocht van het juiste

onderscheid dat én elke sfeer afzonderlijk én beider onderlinge verhouding bepaalt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen