De gemeente gratie - pagina 192

DE GEMEENE GRATIE IN HET GENADELEVEN.

188

soortig onderzoek instellen ten opzichte

van den Christen en diens

brenging ten eeuwigen leven. Ook op dit punt gratie in de

eeuw der Hervorming

toe-

de belijdenis der gemeene

is

gekomen, wel niemand betwist noch ontkent, maar die toch dusver in de dogmatiek zich niet de hun toekoniet tot volledige uiteenzetting

en ook hier zal alzoo op feiten te wijzen

mende

plaats zagen ingeruimd;

zijn,

die

en dat niettegenstaande ze voor de

kennis en de zelfbeschaming van het kind van

God

zelf-

uiterst belangrijk zijn.

kwamen de

In de stichtelijke letterkunde, soms ook in het dicht,

zielsbe-

vindingen ten deze tot uiting; maar noch in den Catechismus, noch in de

handboeken voor

leerstellige Godgeleerdheid,

toelichtingen en predikatiën

noch ook

in

de Catechistische

werd genoegzaam met de gemeene

de toebrenging ten eeumgen leven gerekend. In afzonderlijke

kwam

gratie

bij

leerstellige

maar zonder toch de zaak die het gold tot een zelfstandig afgerond geheel te vormen. Calvijn was er in voorgegaan, om wel de gemeene gratie als feit te belijden, en in de grondtrekken van het gebouw haar plaats aan te wijzen, maar zonder haar studiën

er een en ander aan het woord,

verder uit te werken; en de „isstis de Calvin" hebben ook ten deze

zijn

voorbeeld gevolgd. Dat thans de nieuw ontwaakte Gereformeerde Theologie

deze schade poogt in te halen, bedoelt intusschen in het minst niet een botvieren aan de zucht,

om

„de vaderen" op de vingers te tikken; of

om

overdreven schoonheidsgevoel een onevenredigheid in den gevel van

uit

kwaad het lukt, bij te werken; maar geboden door de droeve ervaring, die kerk en theologie ten gevolge

het leerstelhg gebouw, zoo goed zoo is

van deze leemte hebben opgedaan.

Vergunne men ons

dit laatste vooraf

met een kort woord nader toe

te

lichten.

De „gemeene men, want

dit

gratie" raakt de verhouding van

komt ten

slotte

natuur en genade,

of wil

op hetzelfde neer, de verhouding tusschen

kerk en wereld, tusschen de Godgeleerdheid en de wereldsche wetenschap, tusschen onzen ouden en onzen nieuwen tnensch, of ook, als

mogen uitdrukken, tusschen ons Er

is

een oud en er

is

ik,

het zoo

ik en Christus, en ons ik en onsselven.

een nieuw leven, waarvan de tegenstelling nooit

sterker aan het licht trad dan toen Paulus schreef:

dat doe niet

we

maar de zonde

„Wat

die in mij woont."

ik (zondigs) doe,

Dat tweeërlei

dat zoo schoon in onze Geloofsbelijdenis, Art. 35, geteekend werd,

is

leven,

scherp

was nieuw uitkomt, verband met het na-

onderscheiden, en nochtans verwant. Iets waarvan het gevolg steeds

en nog

is,

dat de ééne maal het geestelijk leven zóó sterk als

dat het al den indruk maakt, alsof het buiten alle tuurlijke

stond, en door principieel

een tweede zelfstandig

dus

als

om

zich zoo uit te spreken

in

iets

was

nieuwe schepping ontstaan ware, en

naast het natuurlijke

zelfs zóó sterk,

liep.

De

behoefte

dat de heihge apostelen

het minst niet aarzelen van een „nieuwen mensch", van een „maaksel

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen