De gemeente gratie - pagina 353

HET GEWONE EN BUITENGEWONE. meeting

te loopen,

op te treden, overluid te bidden,

349

te zingen, te prediken,

biedt een leven vol van dat pikante en afwisselende, waar het jeugdig

gemoed

in

geniet.

En ook waar

die jacht op het extraordinaire niet dien

krassen vorm aanneemt, merkt ge toch in

alle

Methodistische actie steeds

van datzelfde. Voor het gewone leven oor noch oog, maar liefst in de geestelijke spanning, in de sfeer van geestelijke opwinding, in alles wat een specifiek geestelijk merk draagt. Ook de blauwe knoop vindt kracht iets

in

die zelfde zielsneiging.

vorm zeldzamer zelfde

is,

zielsneiging

van een

En waar onder ons Gereformeerden

zeg veilig

te

die actieve

zeldzaam, woelt toch ook onder ons de-

weer op andere

wijze,

meest

in

het willen vertoonen

geestelijke gestalte, in een veel en lang bidden, in een gelaat en

houding, die iets ongemeens uitdrukken, en in wat onze vaderen

noemden

een kunstmatige „precisiteit", die ten slotte verloopt in een wettisch redekavelen over regel op regel en gebod op gebod, eerst in toepassing op zichzelven, maar dan ook als maatstaf om zich tot het beoordeeleu van anderer doen en laten op te maken.

Nu moet men hiermee lijke

van

dit

voorzichtig

zijn.

Menigeen toch het on-Schriftuurdit hunkeren naar het

verwaarloozen van het gewone en

buitengewone inziende, slaat zoo over, en legt er zich op toe,

om

al

licht

wat

in

het tegenovergestelde uiterste

specifiek geestelijk is uit te bannen.

Zoo vindt ge onder ons mannen en vrouwen, met wie ge nooit een geesgesprek kunt hebben, die zich stelselmatig aan al het geestelijke

telijk

onttrekken, uit wier oog nooit een hoogere bezieling spreekt, en die achten

dan eerst waarlijk Gereformeerd

te

zijn,

als

Israëlietischen hartstocht de laatste korrel van

met iets van den oudden Methodistischen zuur-

ze

deesem uit hun hart en hun woning hebben uitgezuiverd, tot er ten slotte niets dan het gewone, wereldsche leven, zooals ook de lieden der wereld dit kennen, overblijft. Dit zijn de vijanden van eiken réveil, die op hun best even onverstandig handelen als diegenen, die een leven met niet anders dan réveil zoeken. Réveil is een gewekt worden uit de sluimering. Zooals er ook in het leven neiging tot slaap en sluimering over de geesten

komt,

zal steeds

de réveil noodig blijven, en als een gave Gods dankbaar

moeten aanvaard worden, om ons weer wakker te schudden, ons de oogen weer helder te doen openslaan, en ons als wakende en nuchterlijk door het leven te doen gaan. Daarom is het dwaas niet anders dan den réveil te willen. Dat men u 's morgens als ge slaapt, wekt is heerlijk, ook al luidt ons de bel wat hard. Maar als men u, nadat ge terdege wakker zijt geworden, en opvloogt en aan uw werk zijt, maar steeds die bel in de ooren liet luiden, zou het u ergeren en u bij uw arbeid belemmeren.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen