In Jezus ontslapen - pagina 216

200

„VOOR DE DOODEN GEDOOPT ".

maar

veeleer op

beroept

zicli

hun

vast geloof aau de opstanding der dooden

').

Zullen we liet nu een gemis, noemen dat ons ter wille van onze Belijdenis, dit liefdebetoon vreemd is? Er is geen oorzaak voor. Te minder zoo ge er op let, hoe dit liefdebetoon voor den dood e vaak tot verzuim van liefde voor den levende leidt. Wie waant dat liij na den dood van zijn kind, diens bekeering nog bevorderen kan, laat zoo licht na, bij het leven van zijn kind op bekeering te dringen. En ook wie denkt dat hij na zijn sterven de reiniging nog kan voleinden, laat zoo licht in dit leven van den ernst der heilig,

,

,

making

af.

Hoe

volstrekter grenslijn tusschen dit en het eeuwige leven blijft, en hoe onveranderlijker de beslissing blijft, die in het sterven plaats grijpt, hoe hooger de ern.st wordt, die zich aan

deze

van het graf openbaart.

zij

Op het misbruik, waartoe het komen we nu niet eens. Het geld

andere beginsel geleid heeft, heeft ook hier zijn booze rol

Voor geld de Mis, en de Mis het redmiddel voor onze kent al het materialisme dat hier insloop. Toch komen we tlaar nu niet op. We letten thans alleen op den edelen kant die er aan was voor zoover het verlangen er in sprak, om indien mogelijk nog iets voor de zaligheid van zijn

gespeeld.

Men

dooden.

dooden

te doen.

Maar

valt

al

dit

voor ons geheel weg: geheel, omdat de be-

den dood onherroepelijk, en de genade der heiligmaking in het sterven van wie in Jezus ontsliepen, volkomen is, toch blijft er nog dit: Kunnen wij ook niet iets voor onze dooden doen? Zoo dan al niet voor hunne zaligheid, dan slissing

bij

—

toch misschien

Eu

bij

die

hun ten behoeve. vraag

wordt lang niet altoos genoeg teederlijk

verwijld.

1) Bij de uitlegging van deze plaats houden ive ons niet op. Den Doop uit te stellen tot aan zijn dood, was een tijdlang gewoonte. :Men dacht dat in den Doop alle zonde die achter den Doop lag, werd weggenomen. Vandaar het uitstel. Een uitstel, dat vaak tot afstel leidde, als de dood overviel. En dan liet, zoo men wil,

een ander zich doopen voor den gestorvene, verwachtende dat deze Doop als voor hem zou gelden. beoordeelen dit thans niet. Ons was het hier alleen te doen, om te laten uitkomen, dat Paulus, deze gewoonte vermeldende, zich er toe bepaalt, om te letten op het motief, dat dreef.

We

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen