In Jezus ontslapen - pagina 28

III.

„|)et èterfeïijfe

oan

!§et

(eüen öerêlonben".

Want

ook wij, die in dezen tabernakel zuchten, bezwaard zijnde; nademaal wij niet willen ontkleed, maar overkleed worden, opdat het sterfelijke van het leven verslonden worde. 2 Cor. 5 4. zijn,

:

Naar wat ge bij liet sterven voor oogen ziet, kunt ge niet anders zeggen, dan dat het de Dood, die vreeselijke vijand vau God en menseheu is, die er in slaagt, eindelijk een u zoo dierbaar leven te verslinden. Het vras niet zijn eerste aanval, i^ltlians het zijn uitzonderingen, als wie sterft ook niet reeds vroeger op het krankbed werd geworpen en dat er vreeze des Doods om zijn sponde was. Maar bij die vroegere aanvallen van den Dood was het nog afgewend. Na den avond waarin het geween ons hart week maakte, was er gejuich in den morgen geweest. Op haar hoogste punt geklommen, liet de krankheid af. En, o, wat was dan dat terugerlangen van zijn lieve kranken weelde om niet uit te spreken voor het hart. Doch nu liep het zoo anders. Niets hielp, niets baatte, en onder het uitblazen van dat laatste tochtje adem, was het of de bittere Dood u, met al uw onverhoorde gebeden en uw doellooze zorgen uitlachte, en u hoonend toefluisterde Nu won %k het toch nu kwam de morgen waarin ge juichen zoudt, niet. En dan stondt ge daar, het hart gebroken, bij de stervensspoude. En dan lag daar uw gestorvene, zielloos, levenloos. ,

:

,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen