De gemeente gratie - pagina 296

HET ENTEN VAN DEN WILDEN BOOM.

292

geboren lijden,

zondigt niet". Wij, die gedurig schuld en zonde voor

is,

zouden dus, met

komen, dan

óf,

dat

dit w^oord

w^ij

God

be-

voor ons, tot geen andere slotsom kunnen

geen kinderen Gods waren, overmits

we nog

de proef bezweek. Belijdt ge daarentegen deze drie

:

1

".

ge-

was en op

durig zondigen, óf wel, dat dit woord van den apostel onwaar

dat het aposto-

woord waarachtig is, 2". dat gij een kind van God zijt, en 3". dat ge nog dagelijks in velerlei overtreding valt, dan volgt hieruit, dat dit woord van den apostel moet verstaan worden, niet van uw saamgesteld leven, gelijk het deels nog oud, deels nieuw is, maar dat het gezegd is van het nieuwe leven alleen, in zijn tegenstelling met het oude leven. Er blijkt dan uit, dat hier tweeërlei plant dooreengestrengeld opwast, en dat er wel aan de saanigestelde plant allerlei booze vruchten te zien zijn, maar dat ge, onderzoekende, uit wat wortel de laatste zijn opgekomen, d. i. aan wat stengels die booze vruchten groeien, steeds bevindt, dat deze takken of stengels nog uit den ouden wortel zijn, en dat er uit den wortel des nieuwen levens niet één enkele tak of stengel opschoot, waaraan ook maar één enkele vooze of booze vrucht uitkwam. Alleen nu de persoon die uit dat nieuwe leven leeft, is uit God geboren, en alzoo kan naar waarheid betvu'gd, dat wie uit God geboren is, niet zondigt, en niet kan zondigen, omdat het zaad Gods in hem blijft. Maar hoe doorzichtig dit ook op zich zelf wezen moge, toch mag het nooit leiden tot de leer van twee personen in den éénen mensch. Er is

lisch

God geen bijeenvoegmg van twee

het kind van

in

oude mensch, in wien een nieuwe mensch te

is

ingeschoven,

wonen, zoodat de oude mensch de gastheer

gast,

want steeds

leert de

Heihge Schrift

geboren wordt, en dat het ik of der

ikken.

is,

Het

om

is bij

niet de

hem

in

en de nieuwe mensch de

ons, dat de

persoon

zelf

weder-

Die leer der twee personen,

zelf zich bekeert.

twee ikken: één ik van den ouden mensch uit Adam, en een ander nieuwen mensch uit den Heiligen Geest, heeft dan ook nooit

ik van den

anders dan bederf over Gods kerk gebracht. Het is in deze leuze dat de Antinomianen steeds hun sterkte zochten. De oude mensch, dat oude ik, die

Adam mag

oude

hij wil.

Dat

hier niets

mede

schreven. Hij

anders

is

te

dan de gastheer, en de inwonende

maken. Die gastheer

Wat

het „nieuwe ik,"

hij

van

zijn

Op

alle

man

heeft

toch ter verdoemenis opge-

zondigt deert niet. bij

dien boozen

gastheer aan te trekken. Zijn rekening staat schoon

God, en met de vuile rekening van

te laten.

is

heilige

Ook kan hij niet mensch in het kind van God, en dat kind van God heeft zich in

toch verloren.

dan zondigen. Maar intusschen woont

niets de zonde bij

dan vloeken en razen, stelen en echtbreken, zooveel

alles doet

zijn

gastheer heeft

hij

zich niet in

manier moet die valsche voorstelling, alsof er twee ikken

waren, die op zulk een manier, geheel onafhankelijk van elkaar, de één zijn

zondig, en de ander zijn heilig leven voortzetten,

worden tegengestaau

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen