De gemeente gratie - pagina 376

TRANSCENDENTIE EN IMMANENTIE.

372

wat gebeuren zal" nog wel zin heeft wat God hem toont in zijn Raad, maar een volstrekt ijdele en zinlooze gedachte is, zoodra ge buiten Gods Raad rekent, want dat er buiten dien Raad in de toekomst eenvoudig niets, niets onder wat vorin of naam ook is of bestaat, en dat waar niets is, niemand, en ook God niet, wat er niet is, kan waarnemen. Diep hebben we er ons voorts bijvoegende, dat „vooruit zien

voor een profeet, omdat

ziet

van te doordringen, dat heel dat nevendenkbeeld van vooruit een

alzoo

zaak

hij

en er

zien,

uit dien

die wijs er op het

worden

losgelaten, en dat zelfs als

ook daarin niet

is

God

schikt

zelven

zijn,

om

in voorzien, hier ten

we

is

gezet,

van nooden,

te bereiden,

en dat

eenenmale moet

teruggaan op het Raadsbesluit Gods,

een vooruit zien

nooden de verzorging voor door

hoofde vooruit maatregelen voor nemen, en op

gegeven oogenblik

alle

om

voor die komende

maar dat omgekeerd,

het einddoel

middelen eveneens door

dat einddoel gewisselijk te doen bereiken.

Hem

De naam

zienigheid" staat hier dus werkelijk aan het juist begrip in den weg,

nu desniettemin

die

naam van

,,

is

niets

houding en regeering

-

Verheeld

schelijke

mag

valt,

hem

door een beteren

naam

wat men uit dien naam zou waarschuwen. Wat wij Voorzienig-

meer noodig, tegen

willen afleiden, zoo ernstig mogelijk te

heid noemen

maar

Voorzienigheid" eenmaal zoo volstrekten

ingang vond, dat er niet aan te denken te vervangen, is het te

be-

„Voor-

al

dan uitvoering van het Besluit door de instandaller dingen.

intusschen niet, dat het voor ons gevoel, naar onze men-

opvatting gerekend, gedurig anders

komt

te

staan,

en dat er

rijks en vertroostends in ligt, om die van een Vaderhjk ons verzeilende zorge vast te houden. In onze betrekking met God heeft alles twee zijden, en kan alle ding op tweeërlei wijze worden voorgesteld: eerst zooals het van Gods zijde zich

voor dit ons menschelijk besef iets

voorstelling als

voordoet, en daarna hoe het zich voordoet in ons menschelijk bewustzijn.

De Heihge

Schrift zelve herinnert ons aan die dubbele voorstelling, als ze

gewaagt van een Goddelijk berouw. Dan toch betuigt ze ons de ééne maal, dat „het den Heere berouwde van zijn knechten" maar forsch betuigt ze ;

hier tegen iets

in

een ander maal, dat „de Heere geen mensch

is,

zou berouwen". Tegenspraak, zegt nu de onoordeelkundige

dat

Hem

vitter,

en

de vijand der Heilige Schrift maakt van zulke tegenstellingen gebruik, om den onnadenkenden aarzelaar en twijfelaar van het geloof aan de Heilige Schrift af te leiden. Toch is niets natuurlijker en eenvoudiger dan het voor-

komen

in éénzelfde Schriftuur

van

die tweeërlei schijnbaar zoo tegenstrijdige

Ook hier toch kan men dezelfde zaak van twee zijden bezien: van de zijde Gods en van de zijde des menschen. Stelt men zich nu, het zij met eerbied gezegd, op het standpunt van God, dan is zijn Raad onver-

uitspraak.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen