De gemeente gratie - pagina 352

HET GEWONE EN BUITENGEWONE.

348

Niet onbegrijpelijk heeft deze trek van ons hart

We

gebied niet gemist.

geestelijk

leven onder

uitwerking ook op

zijn

Maar

peil.

de genade

zie,

nu juist, om ons weer op peil te brengen. Al wat rechtgenadeleven samenhangt, staat alzoo hooger dan het gewone leven. Het is het buitengewone dat door het wonder van de wedergeboorte, door het wonder van den Christus, door het wonder der Schrift, in Christus is er

streeks

met

dit

ons leven inkomt, en uit dien hoofde

in

dat

in,

we

er allereerst niets

ligt

om

zekere neiging in ons ontwaren,

vreemds

het specifiek-Christelijke

hooger te stellen, dan het gekerstende gewone leven. Vandaar zoo vaak de inspiratie van het hart, alsof men alleen door Evangeliedienaar te

worden, zich eigenlijk geheel aan den Heere gaf; alsof wie gaat,

beter Christen

in

de Zending

dan een Christen-huisvader; alsof wie zich aan

is

ziekenverpleging wijdt een heiliger standpunt inneemt dan een dochter die zich

aan het

aan

zijn

stille

huishouden wijdt; en zoo ook, alsof de tijd, dien men tijd is, en alsof de eigenlijke

beroep besteedt eigenlijk verloren

werkzaamheid van een Christen pas begint op het terrein van de Zondagsschool, van Christelijke vergaderingen en vereenigingen. Geheel het orde-

Men

wezen, en het kloosterwezen wortelt in dezen trek van het hart.

dan het wereldleven en het geestelijk leven als twee afgescheiden sferen naast elkander. Men ziet dan in die eerste sfeer het aardsche, het alledaagsche, het gewone, het zeer ordinaire, en in die tweede sfeer het hemelsche, het hoog staande, het buitengewone en rijke. Gelofte van plaatst

armoede, kuischheid en gehoorzaamheid, houdt dan die

geestelijke uit

in,

dat ik die aardsche,

vaarwel zeg, en mij laat opnemen

ordinaire levensfeer

Ik antidateer dan mijn sterven. D. w.

sfeer.

sfeer in sfeer,

met het sterven

eerst

als

z.

en wandel op aarde rond is,

van de wereld

te

zegenen. Er

zit

te

als

maar nog

de hooge,

intreedt, vervroeg ik,

dien nu reeds, zeg de wereld vaarwel, wil voor de wereld

van de aarde

in

een overgang

als

maak

dood

zijn,

een hooger wezen, dat eigenlijk niet meer

hier vertoeven

voleinden, hetzij

om

blijft,

hetzij

die wereld

om

de afsterving

met hemelsche gaven

alzoo in dit denkbeeld heel een stelsel, een stelsel dat

rust op de voorkeur van het buitengewone boven het gewone, en dat deze

tegenstelling

voleindt

door wereldsch leven en geestelijk leven in

vol-

strekten zin tegen elkaar over te stellen.

Onder Protestanten komt is

dit natuurlijk

anders

wat

maar

uit,

in

den grond aan de

de bedoelde trek toch onder ons dezelfde, nu reeds in de Episcopale kerk van Engeland duidelijk blijkt

half kloosters en halforden die

aan het opkomen

zijn.

voor menig jeugdig hart

Het Leger des zijn

heils ontleent

aantrekkelijkheid.

aan denzelfden trek

Moeder

thuis te helpen, te

naaien, te breien, les te geven, en zooveel meer, dat alles is te taai, te gewoon, te ordinair. Maar met een Hallelujahoed en Hallelujamantel op straat te verschijnen, door ieder aangegaapt te worden, van meeting naar

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen