De gemeente gratie - pagina 317

TWEEËRLEI WIL, hiervan gebruik maakten, dit

zich

verscliijnsel

niet

om

weer van Christus

ze

alleen

313

bij

En

af te leiden.

dat

enkele onontwikkelden voordeed, dat

ge klaarlijk aan Petrus, die zich zelfs derwijs te Antiochië misging,

ziet

hem

dat Paulus

openlijk

En nog

bestraffen moest.

sterker teekent zich

dit verschijnsel af vóór Golgotha, als ge die jongeren

van Jezus, die toch

herboren waren, Jezus gedurig vermoeien hoort met hun Joodsche vragen,

en met hun nog ongezuiverd bewustzijnsleven. Duidelijk merkt ge dan twee ikhen. Het herboren ik, dat betuigt: „Wij hebben geloofd dat gij zijt de Christus, de Zone Gods", en daarnaast het nog onherboren ik, dat „Heere, dat zal u geenszins geschieden", zoo zelfs dat Jezus zeggen

zegt:

moest: „Satan, ga achter mij". Er keering kan het ik op

allerlei

is

alzoo geen twijfel, of ook na de be-

punten nog

waarin het geloofsbeginsel nog niet

is

uit

het oude bewustzijn spreken,

doorgedrongen.

Dit leidt tot een derde onderscheiding, wat het bewustzijn aangaat,

van hooge en ingezonken toestanden.

die der afwisseling altijd

eender. Eenerzijds zullen

ning, waarin al het

min

we

We

t.

w.

zijn niet

oogenblikken kennen van hooge span-

heilige terugwijkt,

en de lichtstraal van het geloof

telkens uit ons herboren hart opschiet, en heel ons leven en heel onze

omgeving

Na een gang aan

overstraalt.

het heihg Avondmaal, na een bezoek

aan een heerlijk sterfbed, na een machtige geestelijke worstehng, dan vervult ons zidk zijn

een klaarheid, en zien

we

alles bij

hooger hcht. Maar ook

er andere toestanden in ons leven. Tijden van verduistering, dat de

lichtstraal

om

van het geloof een rookende vlaswiek

ons saamtrekken.

Dan

is

geworden en nevelen

we alles donker, somber, En ook dit verschil nu

in den ouden schemer van ons zondig bestaan. rekent mede. Door dat verschil toch zullen we de ééne maal den strengeren eisch van ons geloof duidelijk inzien en in juiste beschouwing staan, maar de andere maal dat beter hcht derven, en zoodoende in gelijkvloersche, baatzuchtige

zich

zien

beschouwingen blijven hangen, die voor ons geloofsbeginsel niet bestaan kunnen. Dat hgt dan niet daaraan, dat we het zoo willen op den wil

—

komen we zoo anders

zien,

straks terug

—

maar daaraan dat we het zóó en

overmits op zulk een oogenblik de nevelen te dik

dat de lichtstraal van het geloof er zou kunnen doorbreken.

zijn,

Ook

niet

dan

in -ver-

band hiermede nu zal zich tweeërlei ik in den éénen niensch openbaren. zal Gods Woord opslaan, en het zijn gezin voorlezen, en daarna in het gebed gaan, en in dat gebed naar waarheid zeggen: „Ik weet, Heere,

Hij

dat zal

bij hij

U

van het Hcht", en straks onder de menigte gegaan, over kantoorzaken, over een kranke, over een zijner vrienden op de bron

is

een wijze spreken, die toont dat

van het

licht

zoekt,

hij

maar het opvangt

het hcht nu allerminst uit

de wereld. Zelfs

bij

bij

de Bron

stervende

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen