De gemeente gratie - pagina 292

HET ENTEN VAN DEN WILDEN BOOM.

288

XXXVIII. Het enten van den wilden boom.

Zoo dan, indien iemand in Christus is, die is een nieuw het onde is voorbijgegaan, zie, het is alles nieuw ,

schepsel

;

geworden.

2

CoK. 5

:

17.

Reeds op grond van de korte opmerkingen, die voorafgingen, zal ons worden toegestemd, dat ook in het werk der heiligmaking

gereedelijk

met de gemeene

om

ook op

gratie te rekenen valt. Intusschen is het uiterst moeilijk, punt het onderscheid tusschen de werking der zaligmakende

dit

genade en der gemeene gratie nader toe

te lichten. Niet alsof het bestaan

van dat onderscheid twijfelachtig ware, maar omdat we de woorden en uitdrukkingen missen, om de verhoudingen en werkingen van het innerlijk zielsleven scherp uiteen te houden. We behelpen ons dan wel met overdrachtelijke taal, en vergelijken de ziel bij een plant, gelijk ook Jezus sprak van een kwaden boom die geen goede vrucht kan voortbrengen, of zichzelven vergeleek bij een wijnstok en ons bij ranken, of de werking van het Woord op de ziel duidehjk maakte door het beeld van den zaaier, en hiermede vorderen we reeds een goed eind weegs. Maar toch het blijft beeldspraak, en het drukt de eigenlijke, de geestelijke hoedanigheid van hetgeen in de

Hieraan

is

ziel

plaats grijpt, noch op zuivere noch op

echter niet te ontkomen.

Wie de

volkomen wijze wording

taal in haar

uit.

na-

speurt, bevindt, dat ten slotte elke uitdrukking voor iets onzienlijks in ons

bestaan of in onze levensuiting altoos ontleend

voor oogen iets

is.

gewone uitdrukkingen

Zelfs

tegenwerpen, enz.

vatten,

iets

zijn alle

is

aan hetgeen tastbaar en

als iets vatten, iets begrijpen,

herkomstig van het met handen

uitdrukkingen, omdat er een handeling in spreekt, zich dan nog delijk omlijnen laten, wordt het reeds veel moeihjker, als

komen,

als ziel,

gemoed,

iets aan-

naar een ander werpen. Maar terwijl die soort

grijpen, iets

sin, enz.,

of helder voorstellen ons in

vrij dui-

we op woorden

en laat ten slotte elk duidelijk begrijpen

den steek, zoo we

te

doen krijgen met „inner-

van binnen", met de „saamvoegselen" waarop Paulus doelt, en tal van gehjksoortige uitdrukkingen. Vandaar dan ook dat de verwarring zoo hopeloos pleegt te worden, als er sprake komt van

lijken

wasdom," met

„strijd

„den ouden mensch", en dat

„hij

doet hetgeen

de zonde die in zijn

hem

hij

„den nieuwen mensch", of als Paulus betuigt, niet wil,

maar dat dan ook

zelf niet doet,

maar

woont." Zelfs kundige, schrandere denkers, die gewoon

scherp hun woord te kiezen, blijken zich dan telkens te vergissen;

en wat moet het dan niet worden, als gewone lieden, die meer op beseöen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen