De gemeente gratie - pagina 485

DE DOOD EEN TE BESTRIJDEN VIJAND.

zouden den dood sterven. Meer

niet.

Niets er

481

Zoodat noodzakelijkerwijs

bij.

ééne woord ook de eeuwige dood besloten was.

in dat

Wil men den dood recht verstaan, dan moet men den dood alzoo opvatten als het ééne begrip, waarin zich de stralen van twee kanten tegelijk als

één middelpunt vereenigen. In den dood

in

en van den anderen kant

zaMgheid,

begrepen, en de tijdelijke dood

onwedergeborene

uit

de

alle tijdelijk leed

niets

is

eeuwige ramp-

en gemeene ellende

dan de overgang die voor den

ellende

tijdelijke

ligt alle

in

de eeuwige rampzaligheid

den breede door ons betoogd

is, had terstond na den val de eeuwige dood moeten ingaan. Dat dit werd opgeschort is de gemeene gratie, en onder dit gezichtspunt bezien, is de tijdelijke ellende niets dan de getetnpercle dood. De tijdelijke ellende zijn de weeën, de voorweeën, waarin de dood met gebroken kracht zijn werking als vooruit gevoelen doet. De dood is de wortel, waaruit alle menschelijke ellende op-

Gelijk vroeger in

overleidt.

Dood en

schiet.

ellende

zijn

van één geslacht. Alle ellende

een begin

is

van dood, een voorsmaak van dood, een eerste station op den langen weg, aan welks einde de dood

ligt.

Er

wendig noch inwendig denkbaar, op afgedrukt. De dood

is

is

geen menschelijke ellende, noch

of het

de ééne,

altijd

menschelijke ellende voortkomt. Het

is

demonische macht van den dood, die

in al

werkt. Of wil men, de dood

is als

uit-

stempel van den dood staat er

opwellende bron, waaruit

alle

de geest, de kracht, de vijandige, ons leed en in

al

onze ellende

de bekende moederplant, waar

al

de kleine

met organische banden aan hangen. Te erkennen dat de dood een vijand Gods is, de laatste vijand, die zal

plantjes van leed en

te

niet

macht

van

ellende, als

gedaan worden, en niet die

is,

als

te erkennen, dat alle leed en ellende

een vijand tegenover God

een

staat, is alzoo beide. Schrift

en ervaring, in het aangezicht weerspreken. Leed en ellende zitten aan

den dood af te

vast,

scheiden.

vormen met den dood één geheel, zijn van den dood niet Het zijn de wapenen waarvan de dood zich bedient, om,

hem nog

zoolang

vooruit te

belet

benauwen en

is

ons den doodelijken slag toe te brengen, ons

te kwellen,

en

doen voorgevoelen van

iets te

zijn

omvangen en de angsten der vond benauwdheid en droefenis," dat is het

nadering. „De banden des doods hadden mij hel

hadden

mij

pijnlijk besef,

getroffen; ik

de angstige gewaarwording, die

onder het leed der

ziele

we

een vijand Gods gesteld, een vijand dien God

is

doodelijken

God ook

bestrijdt, rijzen,

is

en dien

de dood

God

wil

of ons leed en

een vijand Gods, ons als uit de vooruitwerking van dien éénen vijand toekomende, en dus staat het hiermee tevens vast, dat

tegen leed en ellende strijd voert, en van ons eischt, en het ons

oplegt, dat wij onverzoenlijk en standvastig,

trouw den U.

zielsbeklemdheid

en des levens doormaken. En daarom

dat wij bestrijden, dan kan er ook geen twijfel ellende

bij alle

strijd

met mannenmoed van

geloofs-

tegen alle leed en tegen alle ellende zullen aanbinden. SI

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen