De gemeente gratie - pagina 518

HET VINDEN DER MIDDELEN.

514

van hier naar Weenen te krijgen, en aan wat lijfsgevaar zich blootstelde, wie van Amsterdam naar Geneve toog. De briefwissehng dier dagen geeft er staal na staal van. Toch is gemeenschap tusschen de volken altoos stuiting en tempering

van een der gevolgen van de zonde. En

zie nu,

hoe

in geleidelijke op-elkander-volging die gemeenschap allengs gemakkelijker

gemaakt en versneld is. Thans reist men reeds heel de wereld om in evenveel dagen als men nog voor drie eeuwen noodig had, om in ons ééne kleine werelddeel van het Westen naar het Oosten te trekken. En als men teruggaat tot in de dagen der Volksverhuizing, dan waren het toen weken, wat in de 16"^ eeuw reeds dagen waren. Eén machtige postverbinding brengt het menschelijk woord thans voor bijna geen geld naar einden

alle

der aarde.

is, en ge geld hebt om het uw woord in enkele uren heel ge antwoord terug. Nu lag dit alles natuurlijk Adam en Noach af in de natuur in. Geen enkele

En

als

het noodig

telegraafnet der wereld te gebruiken, gaat

de wereld om, en hebt reeds van de dagen van

kracht

mede

is

er bijgekomen.

dit alles

Het

zijn al

van meet af bestaande krachten waar-

gewerkt werd en wordt, en het

is in geleidelijke

dat ons geslacht van het ééne op het andere gekomen

kracht voor, de andere na ontdekt heeft. erkennen, óf dat

dit

alles

is,

opvolging

en de ééne

Ge moet dus van tweeën één

vrucht van het toeval

is,

d.

w.

z.

ge moet het

onverklaard laten (want het toeval is zinneloos en redeloos); óf ge moet wel erkennen: dat God dit alles alzoo van meet af voor ons besteld en bestemd had, en het ons te zijner tijd heeft doen vinden en ontdekken.

Maar dan

ligt er

ook ondank en onvroomheid

van wetenschap vergeet Gode van

dit alles

in,

niet alleen

waar de man

de eere te geven, maar evenzoo

God ons vinden deed en toonde, aanwendt en gebruikt. God toont het en ontdekt het ons, om ons leven gelukkiger te maken, en wat dan te zeggen van hen, die heuschelijk nog wanen vroom te zijn, indien ze deze goede dingen onzes Gods liggen laten, en alzoo door feiten toonen, dat ze er niet van gediend zijn? Een vergrijp daarom te ernstiger, omdat de historie leert, hoe de vromen altoos eindigen, met ze toch te aanvaarden, maar dan niet als gave onzes Gods, maar als ons opgedrongen door gewoonte, mode of gang van zaken. Dan niet als vrucht van gemeene gratie, maar dan als als

gij,

als

kind van God, datgene wat

niet gretig aangrijpt,

uitwerksel van gemeen gebruik.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen