De gemeente gratie - pagina 612

DER EEUWEN LOOP.

608

daarop in datzelfde Besluit ook niet alleen de Particuliere

gratie, maar daarmede ook de Gemeens gratie als machtige drijfveer worden opgenomen. Immers de val, niet gevolgd óók door de Gemeene gratie, zou heel het voortbestaan der wereld voor altoos aan de zelfverheerlijking Gods onttrokken hebben. Iets wat in de Besluiten Gods ondenkbaar ware, overmits juist het voornemen Gods om zichzelven te

moet

tegelijk

verheerlijken, alle Besluit en aUes in de Besluiten bepaalt.

Of zoudt ge wanen, dat het intreden der Particuliere genade genoeg-

zaam ware geweest, om de verijdeling van dit „einddoel van de wegen des Heeren" te voorkomen? Doch denk het dan in. De Particuhere genade redt ten eeuwigen leven hen die daartoe van God verordineerd zijn, en zulks wel in het door God gewild verband met Christus als hun Hoofd. Maar om menschen, die zondaars wierden, ten eeuwigen leven te redden, moeten die personen toch geboren worden. Ze moeten er toch eerst zijn. En hoe zouden nu, laat ons zeggen, de uitverkorenen Gods die in deze onze eigen eeuw leefden of nog leven, ooit tot aanzijn zijn gekomen, indien terstond na den val, ten dage, dat Adam en Eva van den boom der kennisse aten, aan beiden de dood, gelijk hun bedreigd was, overkomen ware? Dan was noch Abel, noch Kaïn, noch Seth ooit geboren, en zou er geen menschelijk geslacht geweest zijn. Reeds om de personen der uitverkorenen te doen geboren worden, moest er alzoo, na den

val, tempering van het doodvonnis intreden, en een voortgezette existentie van ons ge-

slacht mogelijk

worden gemaakt; en

alleen geschied door de

Doch

Gemeene

dit juist

kon alleen geschieden, en

is

gratie.

is niet al. Eenmaal geboren moesten die uitverkorenen toch menschen leven kunnen, in hun gezinnen, in hun geslachten, ld hun stammen, in hun volkeren. Als menschen moesten ze toch een natuur

ook

als

om

zich

dit

heen vinden, die een menschelijk bestaan mogelijk maakte. Hun had niet ten gevolge dat ze op eenmaal uit de wereld werden weggenomen. Al stelt ge dit toch op zichzelf denkbaar, en al

geestelijke redding

moet toegegeven, dat God reeds in den moederschoot zijn uitverkorenen kan wederbaren, en terstond na de geboorte tot zich oproepen, gelijk stellig met zeer vele uitverkorenen het geval is, toch kon dit onmogelijk voor allen gelden. Dan toch ware ons menschelijk geslacht toch weer onmiddellijk uitgestorven.

Om

alle

uitverkorenen ten eeuwigen leven te

brengen, moesten velen hunner dus althans zoolang leven, dat ze zelven

aan nieuwe uitverkorenen het aanzijn konden schenken. Meer nog, zoolang tot ze niet alleen kinderen geteeld, maar ook die kruderen opgevoed hadden. Minstens een halve eeuw zouden ze dan toch op deze wereld

hun bestaan moeten gerekt hebben. En

in

die

vijftig

jaar

moest alzoo

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen