De gemeente gratie - pagina 569

HET VERZEKERINGSWEZEN. Zoo nu heeft op

565 dwaling, alsof het lijden

allerlei wijze die principiëele

der wereld persoonlijk, en niet gemeenschappelijk was, eeuw in

eeuw

uit

de menschen verward, in hun oordeel verstrikt, voor het Kruis van Jezus verstompt, en met eigen zonde doen spelen. zakelijk,

dat

men

Daarom

het zoo hoog nood-

is

van deze gronddwaling voorgoed genezen worde,

elke beschouwing van eigen en anderer

leven,

en

alle blik

wijl

op Golgotha

men in deze dwaling volhardt. Men weet hoe Oude Verbond met deze dwaling getobd hebben. Jjees en herlees Psalm 37 en Psalm 73 maar. Altoos dat stuiten van de ziel op het zien, hoe „de goddeloozen geen banden hebben tot hun dood", en de vrome knecht Gods een „man van smarte" is. Jobs bittere strijd beweegt zich om het zelfde vraagstuk. Maar allengs was er toch klaarder licht opgegaan. Het lijden der vromen begon verstaan te worden. Het mysterie van het Kruis begon zich te ontsluieren. En als eindelijk Jezus vervalscht

blijft,

ook de mannen

zoolang

uit het

en het zoo kras en beslist

zelf verschijnt,

zijn

tijdgenooten afvraagt

dat diegenen op wie de toren van Siloam gevallen

gij,

is,

:

„Meent

meerder zondaars

waren dan de anderen?" is immers het pleit beslecht, en kunnen zijn apostelen moedig de wereld ingaan, om én de solidariteit én de gemeenschap van het lijden te prediken. Voor hen is er geen strijd meer. Zij verstaan en doorzien het mysterie. Het lijden stuit hen niet meer, maar trekt hen aan. Ze hebben het lief om Christus' wille. En toch nooit zoo lief, dat het sentimenteel duiden, of den gezonden trek naar geluk laten

ze

slijten.

Integendeel, de bitterheid van het lijden

diep gevoeld,

blijft

uit-

erkend en wordt

en alles dorst in hen naar „de heerlijkheid en de vrijheid

der kinderen Gods". Zoo werd dan Jezus' woord verstaan, dat noch goed

noch kwaad hier op aarde zich schikt naar iemands persoonlijke zonde of

maar dat God

persoonlijke schuld,

zijn

zon doet opgaan, onverschillig,

over hoozen en goeden, en dat Hij regent over rechtvaardigen en onrecht-

vaardigen. Woorden waarin de duidelijkst denkbare uitspraak toebedeeling van geluk en ongeluk hier op aarde, gelijk d.

i.

men

ligt,

dat de

zegt, pèle-mèle,

door elkaar toegaat, en zich niet regelt naar iemands persoonlijke

schuld of verdienste.

Toch moet lijden,

dat

hierbij

men

niet

steeds onderscheiden worden. Er

is

tweeërlei soort

verwarren moet, en dat we Hefst onderscheiden

oorzakelijk en niet-oorzakelijk lijden.

Wie ruw en

in

slecht leeft, en dien-

tengevolge slap en krank wordt, en vroeg wegsterft, bracht over zichzelven een oorzakelijk lijden. D. w.

worden lag

in

hem

zelf,

in zijn

z.

de oorzaak van

wangedrag. Maar

als

zijn

krank en

ziekelijk

ge in een hotel slaapt

op een bed, waar een vorigen nacht een teringUjder op sHep, en ge ademt zijn

gif in,

dan

ligt er bij

u geen zondige oorzaak, waaruit dit

kwaad der

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen