De gemeente gratie - pagina 391

VOORZIENIGHEID EN SCHEPPING.

komen. Toch

lette

men ook

387

op de stelhge uitspraak der Schrift,

hierbij

dat wij allen in der vaderen lendenen besloten waren; dat ook ons menschelijk geslacht

dus niet bestaat

een bijeenvoeging van afzonderlijk

uit

ontstane wezens, maar organisch samenhangt, zoodat de ééne mensch door

den ander gegenereerd en

de andere geboren wordt; en dat

uit

men

alzoo

geheel verkeerd gaat, door dit Creatianisme in zoo krassen en scherpen

op te vatten, alsof de ééne menseh onafhankelijk van den anderen

zin

ontstond.

Intusschen moet toegestemd, dat de Gereformeerde Dogmatiek

er zich toe bepaald heeft,

om

deze waarheden onverzoend naast elkander

te

plaatsen: eenerzijds de belijdenis,

of

moeder kwam, maar

belijdenis,

dat onze ziel niet van onzen vader

de scheppende hand Gods; en anderzijds de

uit

Adam

dat wij reeds in

maar evenzoo naar ons

waren, niet alleen naar de kiem des

want dat wij, in zijn lendenen in zijnde, in hem gezondigd hebben, en deswege onze schuld dragen om datgene wat we, in hem in zijnde, tegen God gerebelleerd hebben. Zoo genomen nu, staan deze beide waarheden onverzoend naast lichaams,

geestelijk wezen,

elkander.

De

ééne schijnt de andere uit te sluiten, en de Gereformeerde

theologie

zal

er op bedacht

hebben

te

klaarheid te brengen. Dit te beproeven

wezen,

ligt

om

punt

dit

weg. Hiervoor zou een geheel zelfstandige breede studie noodig hier niet

is in

houdt genoeg, zoo maar reeds in zijn

Adam

Ons

te lasschen.

blijkt,

is

dat

nadere

tot

intusschen thans niet op onzen zijn,

die

het voor het doel, dat ons thans bezig

we ook wat

onze eigen personen betreft,

gerekend waren, en dat wij alzoo niet

bij

de Schepping

hijgekomen, maar in deze Schepping van meet af thuis hooren.

lil.

Gebonden en toch

En de Heere

vrij.

zeide tot den satan

awe hand;

alleen aan

hem

:

Zie, al

strek

wat

uwe hand

hij

heeft

niet uit.

zij

in

En

de satan ging uit van het aangezichte des Heeren.

Job

1

:12.

Tweeërlei staat dan nu vast. En wel in de eerste plaats, dat we, door weer krachtig den band aan te trekken, die de Voorzienigheid aan het Besluit bindt, voor ons geloofsbesef de vastheid van orde en gang in het bestel en bestuur der Voorzienigheid Gods moeten doen terugkeeren, en zulks ten einde terug te dringen de averechtsche voorstelling, alsof de

Voorzienigheid oen soort

Deus ex machina ware,

die ons op ons levenspad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen