De gemeente gratie - pagina 643

639

DE AANRAKING VAN SFEER EN SFEER. bleek steeds, dat ook bereikten.

hun doel nimmer

die dien zijweg insloegen, toch

zij

Van de Doopers spreken we nu

niet.

Hun

hoewel

stelsel toch,

hetzelfde bedoelende, miste alle consequentie. Ze heetten „de wereld te

maar maakten

mijden",

in eigen

kring goede

sier. Zij

verkeerden namelijk

in de dwaling, alsof de wereld alleen hutten hun huis, en niet evenzeer in hun eigen woning was, ja alsof ze die niet in hun eigen persoon met zich omdroegen. Maar wel kwam dit streven tot conceqentie bij de strenge

kloosterorden.

Lang

regel tamelijk hcht.

want

niet in alle kloosters,

Maar toch waren

er

in

meerdere

is

de levens-

van

steeds, en zijn er nog, tal

waarin het leven zóó streng wordt opgevat, dat de afsluiting van de wereld bijna gelukt schijnt. Zij die daarin vertoeven, sluiten zich af van de buitenwereld door een muur, na dien buitenmuur komt nog een celmuur, en in die cel slapen ze op wat bijna geen bed mag heeten, vertoeven ze in een uiterst nooddruftige kleeding, nemen ze niet dan het kloosters,

soberste voedsel, pogen ze hun voornaamsten

tijd in

door te brengen, pogen ze hun gedachten van

al

geestelijke oefeningen

wat wereldsch

is

af te

trekken, mijden ze soms zelfs allen ouderlingen omgang, leggen ze

het zwijgen op, en kastijden ze nog het vleesch,

mond

om

hun

het tot onder-

Zoo trekken ze zich zoover mogelijk in de zegeningen der Particuhere genade terug, en bannen ze alles uit, wat als zegening der Gemeene gratie ons menschen toekomt. Alleen de Fakirs in Indië werping

te brengen.

gaan nog verder, door

zelfs

onder geen dak te schuilen, maar zich in

koude en ontijden m vandaan komen, als vast

de open lucht,

En

groeien.

Gemeene

alles

dit

te nagelen, en de takken door hun haar te laten met geen ander bedoelen, dan om de sfeer der

verre

gratie

op één plek, waar ze nooit

liefst

houden,

te

en zich uitsluitend in de sfeer der

Particuliere genade terug te trekken.

En

toch

is zelfs

volkomen gelukt;

aan deze strengste orde nooit de toeleg, dien ze hadden, ja, die

toeleg

kon

niet gelukken.

Het lichaam der zoude

ging ook in hen mede, en in dat lichaam het menschelijk hart, waaruit de

uitgangen

des levens

en waarvan Jezus verklaard heeft, dat uit dat

zijn,

Op

hart des menschen de zonden opwellen.

opwelling geen zonde

is,

in

maar wie erkent dat de het woord, maar zeer zeker

hindert dit nu niet;

zonde volstrekt niet alleen in de daad en in

ook

het standpunt dat zondige

de verbeelding en in de gedachte, ja achter de gedachte, in de ligt, gevoelt dat al zulke afsluiting, hoever ook

opwellingen van het hart

gedreven, nooit tot een hermetische afsluiting kan leiden.

overmits de zondige opwellingen leiden,

maar evenzoo goed

En

dit te

volstrekt niet alleen tot zinhjke

tot geestelijke

zonde van zelfverheffing,

inbeelding,

hoovaardij en persoonlijken trots.

een leven

leidt

Nu

ligt juist

en op deze door

hem

gebrachte

zelf-

voor wie zulk

geen gevaar meer voor de hand, dan dat

geestelijke levenswijze,

minder

gedachten

hij

offers,

op deze

en op

zijn

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen