De gemeente gratie - pagina 575

HET VERZEKERINGSWEZEN.

571

op de betering van haar ellendige toestanden, en ge ziet hoe vaak de ongeloovigen voorop gaan, wie kan dan zijn prijs en lof terughouden voor die „gemeene gratie" onzes Gods, die zelfs in het hart der onbekeerden de wet des deelnemens in anderer lijden nog zoo krachtig doet

zijn

hierbij

werken doet?

De

dan ook voor de hand. God maar ons menschelijk geslacht. Hij ziet dat geslacht in zonde verzonken. Door de zonde rust op dat geslacht de vloek. En waar nu die vloek zich in lijden openbaart, treft dat lijden niet de enkele personen, maar het geslacht als zoodanig, en is het alleen zijn genade, dat het niet op allen gelijkelijk neerkomt, maar slechts op enkelen in die massa. Het moest allen treffen. Dat het slechts op enkelen neerkomt is alzoo noch hardheid noch onrecht, maar enkel sparende genade. Hij die dan getroffen wordt, heeft niets te klagen. Hij die gespaard wordt, heeft te danken voor verbeurde genade. Hier hangt dus alles aan het schuldbesef. Gaan we voor God staan als ware onze natuur goed in zichzelve, en als waren we buiten schuld, dan is God wreed en hard, omdat Hij de onschuldigen met lijden bezoekt. Maar staan we allen saam in de schuld, en zou ons geen onrecht geschieden, als bij het uitconclusie, die hieruit te trekken

ligt

is,

ziet voor zich staan, niet enkele personen,

breken van een epidemie allen stierven, dan heeft wie getroffen wordt, tegen

niets

zijn

God

in te brengen,

en

is

het enkel sparende genade, dat

de engel des verderfs vele andere gezinnen voorbijgaat. Maar dan ook heeft wie gespaard wordt, nooit op

één die

om meerder

hem

dien het

treft,

neer te zien als op

zonden harder gestraft werd, maar

als op één, op wien de gevolgen van aller schuld neerkomen. En in verband hiermede nu heeft God tusschen hart en hart onder de kinderen der menschen banden gelegd, gevoelsbanden, die het u onmogelijk maken als ge anderer lijden

ziet,

zelf

koud, onaangedaan en gelukkig te blijven. Een moeder

die haar kind ziet lijden, lijdt

van menschelijk

lijden doet

vaak sterker dan het kind

ons zelf

pijnlijk aan. Bij

zelf.

De aanbhk

diepen rouw die over

anderer hart komt, trekt het bang gevoel van rouw over onze eigen

Een

pijnlijke

operatie kan

men

ziel.

niet aanzien zonder dat het ons zelf door

Wie op een slagveld rondwaart na den veldslag, voelt weemoed ineenkrimpen. Dit medegevoel is zelfs zoo sterk, wien zelf niets deert, toch tranen stort om anderer smart. En hoe

het hart schrijnt. zijn

dat

hart van hij

ook langdurige gewoonte en gestadige herhaling van dezelfde tooneelen, dit gevoel des medelijdens bij heelmeesters, ziekenoppassers, aansprekers en doodgravers moge afstompen, bij de groote menigte blijft dit gevoel oppermachtig heerschen. Zelfs vergist ge u, zoo ge waant, dat alleen de gevoelige, is

een

stil

weenende naturen het monopolie dezer Hefde bezitten. Er en verborgen mede lijden met anderer leed, dat minder luid-

snel

ruchtig en minder snel lucht zoekend, juist

daarom vaak

veel dieper gaat,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen