De gemeente gratie - pagina 213

209

ONMIDDELLIJKE WEDERGEBOORTE.

Elke levensuiting van ons zelven, of van anderen voor ons, grijpt ver van het middelpunt

af,

m

den omtrek plaats.

kan niemand

Bij die spil

bij.

Die

niemand onder zijn bereik. Tot die binnenste spil van ons leven heeft God den toegang. En zoo blijkt dan ook langs dezen w^eg, hoe zelfs het flauwste denkbeeld, alsof er bij de wedergeboorte van eenige medewerking van 'smenschen zijde, en alzoo van voorbereidende genade in die medewerking, sprake kon wezen, ten eenemale moet worden afgewezen. heeft

alleen

Nog

sterker treedt dit aan het licht, zoo

die in dit

men

let

op de twee dingen,

middelpunt van ons leven wel te onderscheiden

zijn.

We

hebben

in ons ons bestaan, en ten tweede ons hewustsijn van ons bestaan. We zijn en we denken. Hoe die twee samenhangen, weten we niet. Slechts zooveel staat vast, dat in God is vooreerst het Eeuwige Wezen, en ten

tweede het Goddelijk Zelfbewustzijn van

Eeuwig Wezen, en dat

dit zijn

de mensch, als naar den beelde Gods geschapen, evenzoo onderscheidenlijk een aanzijn en het zelfbewustzijn van dit aanzijn ontving.

Nu

vindt, let

de bekeering uiteraard haar sfeer in dat zelfbewustzijn. Een

wel,

een zinlooze, een van het verstand beroofde kan toestand

blijft,

niet bekeeren.

De wedergeboorte moet

Maar anders

zich,

staat het

als

men nu op

de

spil,

dien

de zonde door-

drong, en de zonde heeft niet alleen ons bewustzijn vervalscht,

onze natuur verdorven. Gaat

idioot,

hij in

met de wedergeboorte.

even diep doordringen

juist

zoolang

maar ook

op de kern, op het mid-

delpunt van ons menschelijk bestaan terug, zoo moet wel én de kiem van ons aanzijn en onze natuur, én evenzoo de kiem voor ons bewustzijn, in dat middelpunt schuilen. In den omtrek komt niets uit

dat middelpunt. Alzoo

ligt

uit,

dan wat werkt

én de bron waaruit onze natuur werkt, én

de lichtbron waaruit ons bewustzijn opvlamt, in dat ééne middelpunt, en zulks wel in zulk niet

een verhouding, dat het bewustzijn de natuur volgt,

zoo van alle uitingen onzer

ons bewustzijn, onder dat,

En waar nu God alleen natuur, als met name van

de natuur het bewustzijn.

om

actie

zijn

bestel heeft,

dit uitgangspunt, alle uitingen

van

daar volgt hier noodzakelijk

uit,

ten deze onzerzijds mogelijk te maken, eerst de volledige

daad der levendmaking van Gods werking onzerzijds,

hetzij

uit

zijde

moet

zijn

voorafgegaan.

de aandrift onzer natuur,

Van mede-

hetzij in

ons be-

wustzijn, kan alzoo eerst dan sprake komen, als de w^edergeboorte als

zoodanig haar volledig beslag heeft verkregen.

Slechts

zij

men op

zijn

hoede,

vervallen, en de wedergeboorte lijke

scheppingsdaad. Ook

dit is

om

hierbij niet in

een ander uiterste te

voor te stellen als een geheel

onafhanke-

geschied en geschiedt nog, juist ten einde

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen