De gemeente gratie - pagina 359

DE GEMEENE GRATIE EN GODS VOORZIENIG BESTEL.

355

Zulk een scheiding toch tusschen particuHere genade en gemeene

niet.

gratie

kon

tot

een tweeheid in ons hart, tot een tweeheid in ons leven,

tot een tweeheid in ons belijden voeren, en daarin ten slotte, de vastheid van ons zelfbesef en van ons zedelijk bestaan ondermijnen. De geheele gang van ons betoog eischt daarom, dat we thans rechtstreeks op God

zelven

teruggaan,

en

in ^ijn

Voorzienig bestel de hoogere eenheid van

beide soort genadewerkingen weer vastleggen.

Te meer aanleiding bestaat hiertoe, omdat in het gemeene spraakgebruik Gods Voorzienigheid meest wordt toegepast op wat buiten het zaligmakend geloof omgaat. In die diepe dingen wil men dan niet inkomen, maar „de Voorzienigheid" daar

en die vindt

men

blijft

men aan

vasthouden, daar kan

veel gemakkelijker te verstaan ook.

men

niet buiten,

In die gemoeds-

stemming vindt ge tal van welgestelde menschen, die toch vinden dat men God danken moet voor bijzonder succes in zijn zaken, voor een boven verwachting geslaagde onderneming, voor een meegeloopen Avaagstuk. Ze waren eerst van kleine kracht, maar van lieverlede hebben ze geld verdiend, en daar moet God nu in gekend worden. Soms bekruipt hen de angst van wat ze hebben weer te verliezen, en bij wie anders is daartegen zekerheid te vinden dan

bij

de goedertierenheid Gods? Alleen die

God kan ook hun kinderen door de wereld

helpen.

En

voorts

is

men

in

zooveel gevallen in gevaar van ziekte, ongeval of zelfs van dood, dat zulke lieden niet verstaan hoe anderen voortleven, zonder het geloof in een

God

Voor wat aan hen hing zouden ze „het geloof in een Voorzienigheid" wel in gulden letteren op de hoeken van alle straten die over dit alles waakt.

—

willen aanspijkeren.

En evenzoo

vindt

men een breede

schare van zulke

Voorzienigheidsgeloovers onder de min gelukkige lieden der wereld. Die teleurgestelden, wien het tegenliep, en die nog altoos

met tegenspoed, met klimmende zorgen en soms zelfs met gemis van het noodige te worstelen hebben, blijven daarom toch in hun hart behoefte aan een beteren gelukstaat in zich omdragen. Liefst hadden ze dit nu hier reeds. Maar blijkt dat niet te kunnen, en bestaat op keer in hun lot geen kans, dan geeft het toch altoos meerder glans aan hun existentie, zoo ze een vergezicht openhouden, waarin zij de Lazarussen in Abrahams schoot zullen zijn. Ze voegen zich dan in de gedachte, dat het om en om gaat. Het ééne deel der menschheid hier gelukkig en in de eeuwigheid rampzalig, en een ander deel hier zijn lijden,

zoeken ze dit

niet.

maar dan ook na den dood

verblijden. Dieper onder-

In gedachten van schuld en verlossing gaan ze niet

Met de uitzondering op den gestelden weten grosso modo, dat er

in

in.

houden ze geen rekening. Ze deze balans zekere waarheid hgt. En op die regel

wijs

vinden deze tegenspoedigen zeker tegengif tegen het pessimisme dat

zich

anders van hun hart zou meester maken, in de belijdenis van een

Voorzienig God.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen