De gemeente gratie - pagina 231

BEROEP EN LEVENSLOT.

227

ZOO weinig, dat velen zich zelfs inbeelden, (jeen Goddelijk beroep te

dit

hebben met

al; iets

wat met name geldt van jonge mannen zonder vaste

van renteniers, van gepensionneerde personen, en van onge-

aanstelling,

huwde vrouwen. En

zekeren zin moet erkend, dat in

in

staat het levensberoep nog niet,

beroep

in

engeren zin verstaat

men eene

Aanstelling

Onder

is.

is

op een bepaald

geen vereischte. Een winkelier ontving van niemand

en weet toch zeer wel, dat

aanstelling,

wezen

is

zulken levens-

wederkeerende verbon-

dagelijks

denheid tot het verrichten van een arbeid, die gericht doel.

al

vast begrensd

of niet meer,

een vast beroep, met aange-

hij

en telkens wederkeerenden arbeid heeft. In de menschelijke

doel,

samenleving moet eiken dag een onmetelijke massa arbeids verricht worden

van

Die massa arbeids verdeelt zich onder hen die er in

aard.

allerlei

saamleven, en in dat deel arbeids dat óns hieruit

we

is

aangewezen, vinden

ons beroep; en alleen de gewoonte heeft, hoezeer ook ten onrechte,

er het spraakgebruik

ook den huislijken arbeid, heeft

kelier

om

gebracht,

toe

hierbij

de huisUjke saam leving, en dus

niet in rekening te brengen.

huisgezin én zijn beroep,

zijn

d.

die

een enkelen dag op naaien in een gezin

uit

te

van

Maar de huismoeder,

oefenen.

's

morgens vroeg

tot

's

die

zijn

i.

winkel.

Een

Een winnaaister,

wordt geacht een beroep

is,

dat zelfde gezin eiken dag

in

avonds laat bezig

is,

heeft naar dat foutieve

Deze engere opvatting heeft haar men bij beroep meer aan den

spraakgebruik, zulk een beroep niet.

oorzaak in tweeërlei. Ten eerste hierin dat

man aan

dan aan de vrouw denkt; en ten andere dat men bij beroep denkt waardoor men zijn brood verdient, of waarin men zijn bestaan

iets

Toch

vindt.

het begrip van beroep noch het één noch het ander.

in

ligt

Een weduwe kan evengoed aan het hoofd van een winkel staan,

als

dit

vroeger haar

man

deed; en

of kleine fabriek

al zijn er schrijvers

en kunste-

naars die met hun werken niet alleen niets verdienden, maar soms nog

schade leden, toch konden ze daarom zeer wel

zijn: schrijvers of

kunste-

naars van beroep.

Geheel het menschelijk leven sluitende,

hebben we dus

volle

als

zoodanig overziende, en niemand

recht,

om

te

geregelde bezigheid te verstaan, waaraan

alle

uit-

dezer plaatse onder beroep

we

wijden hebben; en in dien zin nu

dagelijks onze kracht en

niemand zonder beroep,

onzen

tijd te

en

het juist een fout van zoo velen dat ze hun beroep niet inzien. „Ik

is

doe nu maar

niets,

want

ik

wacht op een

is

betrekking''. „Ik doe

nu

niets

meer, want ik heb mijn pensioen". „Ik heb niets uit te voeren, want ik leef

van mijn rente". „Ik heb niets te doen, want

thuis",

—

besef.

Een

met hetzij

alle

zijn

altegader uitingen

ieder

kracht;

om andereu

ik leef

nog

bij

vader

van gemis aan roepmg en aan phchts-

moet werken; moet werken eiken dag; moet werken hetzij bij

tot

verhooging van eigen persoonlijke waarde,

te staan, hetzij

om

anderer verwaarloosde belangen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen