In Jezus ontslapen - pagina 18

11, terwijl de man die op galmenden toon de ééne vrome uitspraak na de andere, als de stooten van een bazuin in uw oor doet dreunen, u vermoeit en uw vroom gevoel afstompt. Dit is vooral dan waar, als we saam in grooter of in kleiner kring bij den ingang van de vallei der scliaduwe des doods staan, hetzij we dit doen om een geliefde afgestorvene die daarin verdween na te staren, hetzij dat we elkander voorbereiden op de ure, dat onze eigen weg door die vallei heen

kwikt

zal leiden.

Dan

gewone taal, want voor wat in die wordt bezitten we geen eigen woorden. Het ligt dus voor de hand, dat we dan algemeene phrasen gebruiken, waarin de gewaarwordingen door het sterven en door de rouwe gewekt zich vertolken. En het is evenzoo natuurlijk, dat Gods lieve kinderen die uitdrukkingen bij voorkeur aan de Heilige Schrift ontleenen. Doch dan glijde men er ook niet over heen. Met in het groote noch in het breede, maar in het diep-ingedachte warm gevoelde, innig-doorleefde woord leeft dan de wezenlijke ernst. Juist waar alles ons overspannen wil, ligt in het kalme losmaken van de banden die zich om ons strengelen, de innerlyke sombere

begeeft

onze

ons

vallei doorleefd

,

,

sterking onzer

ziel.

Zoo schreef de man van Tarsen aan de kerk van Philippi, hij begeerte had om ontbonden te worden, en met Christus

dat

want dat dat zeer verre het beste was. daarom diezelfde diepe uitdrukking op ons eigen zielsbestaan ? Zou het daarom oprecht en waarlijk gemeend zijn, zoo een iegelijk onzer voor zichzelven die hooge woorden overnam? En als God ons aan ons woord hield, en op het eigen oogenblik met doodelijke ziekte trof, zou er niet veeleer verschrikking over onze ziel zijn dan dank voor gebedsverhooring ? Hij die het eerst dat woord aan zijn ziel ontwrong, was geen gewoon geloovige, maar een buitengemeen begenadigd man. Hij te zijn,

Past nu

,

genoot ingevingen des Heiligen Geestes zooals geen onzer. Bovendien hij was een eenling. Hij had vrouw noch kroost. En wat nog sterker spreekt, hij leed onder bittere vervolging, en was een gevangen man te Rome, met doodvonnis bedreigd. Yoeg daar nu bij dat hij zelf den Christus op den weg naar Damascus had gezien, en dat de zielverrukkende heerlijkheid van die persoonlijke ontmoeting met Christus een door niets te stillen heimwee in zijn ziel had achtergelaten, en immers het wordt u klaar hoe zulk een man die niets meer van de wereld te wachten had en voor wien de worsteling door het leven een ,

,

,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen