De gemeente gratie - pagina 474

470

TEGEN DEN VLOEK.

ellende te ontkomen.

die

haar schoot

in

allerlei

In de aarde

ontkiemen, dat er geheel op berekend slaan,

en

hchaam

zijn

een schat verborgen. Ze draagt

is

zaden en kiemen, waaruit is,

om

gewas zal kunnen menschen honger te ver-

allerlei

's

in stand te houden. Alleen maar, de aarde brengt

bebouwd worden. En ook, gewonnen gewas moet daarna zoo bewerkt worden, dat het gezond en smakelijk voedsel voor den mensch uitlevert. Dat verzint de mensch niet. Dat is Gods bestel. God heeft dat alzoo uit genade bereid. Maar de mensch zal zich daartoe moeten inspannen. Het zal hem een harde, zware, zure arbeid worden. En nu gebiedt God hem, dat hij aan dat voedsel niet vanzelf voort. Ze moet daartoe

het

aldus

die

inspanning zich niet zal

mogen

onttrekken. Hij moet den strijd aan-

binden tegen de gevolgen van den vloek, en alzoo in het zweet aanschijns brood eten,

zijns

en het leven redden, dat door den nood en de

den vloek vloeien, bedreigd wordt. Het is zoo, het staat in Gen. 8 19 niet in dien vorm. In het Paradijs na den val is niet geredeneerd en zijn geen dogma's geproclameerd. Er is ellende, die uit

:

geoordeeld,

er

is

gevonnist, er

den volgenden levensweg

Gods

is

Maar

gezet.

in

en

te keer

we

we

lijdelijk

gaan en bestrijden moeten, komt er terstond

alle

spreekt dan toch

onder onze straf

het kwaad, waarin de straf zich

om

beschikbare middelen aanwendt,

zijn

verweren, staat schuldig aan het zesde gebod.

te

de eerste stappen op

zijn

uit dat alles

wil en bedoeling, en de groote vraag, of

verkwijnen moeten, dan wel of

niet

gehandeld, er

in tot beslissing.

uit,

Wie

leven tegen den dood

Adam mag

niet

bij

de

pakken neerzitten. Hij mag niet toegeven aan de gedachte der wanhoop, om dan maar liever weg te sterven. Zelfmoord zit diep in 's menschen hart. Zie maar, hoe die weer op alle manier toeneemt. En dit is uit Adams positie na den val volkomen begrijpelijk. Alleen met één vrouwelijk wezen op heel deze aarde te staan, met Gods toorn over tegen

hem

zonder eind zich aan in

pijnlijker

de elementen

zijn

blik vertoonend,

kon geen levend mensch

toestand verkeeren, dan op dat oogenbhk Adam.

gemeenlijk in zulke toestanden niet genoeg zettende

zich, al

losbrekende, en het Paradijs verlaten, en een woeste wereld

werkelijkheid,

waarvoor

Adam

in.

stond,

Men

stelt

Men

zich

ooit leeft

de ont-

niet helder voor oogen.

Men

lijdt te weinig met Adams lijden, en voelt daardoor niet, wat er moet omgegaan en doorleefd in zijn hart. Maar als men het indenkt, wat het was, met een zondeschuld waar heel een wereld om in vloek verzonk,

zijn

op het geweten, zoo goed als eenzaam, alleen op een nog gansch woeste, wilde wereld te staan, dan zal o.

God, was ik maar weg!

bloed van

zijn

o,

men

er in

kunnen komen, dat de gedachte:

mijn God, vernietig mij eeuwiglijk! door het

menschelijk hart sloop. In dat hart, op dat oogenblik, moest

wanhoop en vertwijfeling zelfmoord en En nu komt God de Heere tusschen

zelfvernietiging begeerlijk

maken.

beide, en zegt: Niet alzoo. Gij zult

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen