In Jezus ontslapen - pagina 269

,EEN HOOG verteek".

253

Dan toch voelt men zich als aangevallen door een verborgen macht. Door een macht van heimwee en droefeuisse. Het wordt een innerlijk verkwijnen. En als men dan merkt dat men niet meer kan, en dat het ons overweldigt, en dat er in dien strijd geen geweer is, dan is het of helsche machten, of demonische aanvallers onze ziel vervolgen. En dat doet haar strnikelen, verviilt haar met doodelijke henanwdheid. En zeg nn niet, dat dit mystieke inbeeldingen zijn. (Tod zelf noemt in zijn Woord „de Dood" een vijand, Jezus bestraft de ziekte, en de apostel betuigt ons, dat we den strijd niet hebben met vleeseh en bloed, d. i. met wat menschen ons aandoen, maar met de geheimzinnige verdervende macht, die uit geestelijke boosheden in de lucht ons toekomt.

Dat zou nu

niet zijn, indien ge baiten zonde stond, en dus ondoordringbaar schild tegen die demonische bestrijding kondt opheffen.

een

Maar dat is niet zoo. Dat is zoo bij niemaml. En als in tijden van epidemie of bloedvergieting in den oorlog, een ieder weer naar de kerk loopt die er anders nooit kwam dan is dat alleen omdat wezenlijke zielsbenauwdheid altoos onze zonde weer wakker roept de diep smartelijke bevinding en erkentenis van onze zonde weer opeens luide roepen doet in ons hart, en daardoor den band aan het trillen brengt, die in ons verleden en in ons bewustzijn ons zoo bitterlijk nog aan de demonische macht ,

,

,

blijkt te binden.

En langs dien weg van ons eigen zelfverwijt komt dan de benauwdheid tot haar demonisch karakter. Daarin wortelt dan dat beklemd, angstig gevoel van heimevervolgd, gezocht, en aangevallen te zijn. Natuurlijk verschilt dit in graad bij den één en bij den ander. Ook weet de één er zich rekenschaii van te geven terwijl de ander niet verstaat, wat er in hem omgaat. De smart wordt dan, wat men ook wel noemt, lyrisch. Dat wil zeggen, eigen ramp of leed of ongeval lost zich op in gewaarwording dat het lijden der wereld dat de wee die uit den vloek opkomt, dat de storm van menschelijke ellende nu ook op ons aandringt, en ook onze ziel poogt te ontzetten. Dat geeft wat men in zulke dagen noemt dat bange en dat weeë, waar geen naam voor is, en dat als een vloed onder ons komt ons optilt van onzen levensbodem en ons ten speelbal lijk

,

,

.

,

,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen