De gemeente gratie - pagina 398

GEBONDEN EN TOCH

394

nimmer schaden. En maal

we

VRIJ.

nu nog niet, de uitkomst zal eennu reeds op Golgotha ten deele dat God ze nooit verder vierde, dan noodig was, om juist

doorzichtiglijk

getoond heeft,

al

verstaan

dit

toonen, gelijk ze dit

door scherper prikkel de hoogste spanning, en daardoor de rijkste over-

winning voor onze zedelijke existentie mogelijk te maken.

Maar ons ontheft laten,

of,

wat

vraag,

van het angstige gevoel, dat God ze kan

los-

het nog juister uit te drukken, van de zieldoordringende

er

gevoelen

dit

in

om

dit niet

van ons worden zou, als God hun eens

we

terstond, zouden

we op eenmaal weg

vrij zijn.

liet.

Dan,

Adam

reeds

spel Is

den staat der rechtheid bezweken, wat weerstand zouden wij dan bieden gebroken ondermijnde natuur ? Er zou geen verzet, geen worsteling,

in onze

geen tegenspartelen

zelfs

tot in het uiterste toe.

en

is

uit

mogelijk

zijn,

en als slaven der zonde zouden we,

Satan ter prooi vallen.

En

volgt op de zonde vloek,

dien vloek de ellende over onze wereld uitgestort,

wat zou dan

de algemeene verwarring ook van ons uitwendig leven kunnen stuiten, zoo

we

weerloos en zonder de bestierende genade onzes Gods, aan die

demonische macht werden overgelaten. Hier ziet ge dus, hoe het uitgangspunt van de „gemeene gratie"

in

de

demonen ligt, en hoe deze heerschappij rust in de almachtigheid zelve^ die maakt dat geen schepsel zich roeren of bewegen kan zonder Gods wil. De macht waarmede Hij aan de demonen roering en beweging toelaat of niet toelaat, bepaalt alzoo de mate van zijn „gemeene gratie." Naarmate Hij hun meer toelaat en ze heerschappij van

geworden

laat,

God over den

duivel en de

krimpt de „gemeene gratie"

in,

en naar gelang Hij hen

sterker inbindt en beteugelt, breidt de „gemeene gratie" zich

uit. Ja,

hangt de Voorzienigheid aan deze „gemeene gratie" dat er (altoos subjectieven zin) zienig bestel zijn

bij

in

zoo

den

ontstentenis der „gemeene gratie," gansch geen Voor-

Gods openbaar zou worden. Het zou dan

van het Paradijs

af.

uit

met ons geweest

Onverwijld op den val zou algeheel verderf

gevolgd, en de schrikkelijke toestand, die nu, voor wie van

God

zijn

blijven

afgekeerd, toeft tot na het jongste oordeel, zou alsdan terstond zijn

in-

Het Paradijs zou verkeerd zijn, niet in een wereld onder den vloek, maar op eenmaal in de plaats der buitenste duisternis. En alleen het feit, dat God de demonen niet vrij geworden liet maar ze zoo aldoor in zijne hand hield, dat ze zonder zijn wil zich noch roeren noch bewegen konden, en dus in hun verderving van ons geslacht en van onze wereld geen haarbreed verder konden gaan, dan God toestond, is oorzaak geworden dat er thans tusschen het Paradijs en het jongste oordeel een

getreden.

tusschenstaat én voor ons geslacht én voor deze wereld

is

ingeschoven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen