De gemeente gratie - pagina 119

TRIOMF OVER SATAN.

Doch

115

het koren eenmaal uitgedorscht, dan heeft het kaf uitgediend, en

is

nut tot niets dan

om

op het vuur geworpen te worden. En zoo

is

het zelfs

voorgekomen, dat kinderen van hun ongeloovigen vader of van hun onge-

moeder dorsten zeggen

loovige

„Ze

:

doen uitkomen, maar verder

om

mijn kaf geweest,

zijn

mij als koren

Leg daarnaast nu Paulus' ontzettende taal eens: „Ik wenschte wel van Christus verbannen te zijn, voor mijn broederen naar het vleesch", en zoekt zelf het woord, waarmee ge zulk een zondige taal der geestelijke zelfverheffing brandmerken zult. te

En

om

toch mist ge het recht,

Immers

er niets aan."

is

de zoodanigen daarover hard te vallen.

deden niets anders dan de juiste en zuivere gevolgtrekking opmaken, uit wat ge hun zelf geleerd hadt. Is het toch waar, dat al wat zij

buiten de particuliere genade staat slechts dienst doet,

als

middel de

deze voorstelling ook op hen zelven toe te passen?

het recht betwisten,

van deze voorstelling

Ziet ge daarentegen de fout

ook de schepping, en ook de gemeene

Gods dienstbaar

zijn ingezien,

gratie,

in,

en erkent ge dat

aan de zelfverheerlijking

dan zou zoo hoonende gedachte nooit in zulk vader en moeder hebben kumien opkomen,

zijn gesteld,

een kind ten opzichte van en zou

om

der uitverkorenen te verzekeren, op wat grond zult ge hun dan

zaligheid

zijn

hoe ook deze verlorenen schepselen Gods

zijn,

die in

Heeren zijn glorie dienen moeten. God schiep den hemel en de aarde, met al wat er in is, tot zijn glorie. Satan maakte zich op, om aan God die glorie van zijn werk te betwisten. En nu is heel de Voorverordineering niets dan de klare, heldere, geheel het groot en machtig bestel des Heeren

vrijmachtige en alles volstrekt bepalende uitdrukking van den wil Gods,

om

maar

dien toeleg van Satan niet alleen te verijdelen,

toeleg

gebruiken, teneinde de glorie die

te

komen, nog grooter

Hem

uit zijn

maken. Let er toch wel

te

alleen de breuke herstelt en de

en de zonde des menschen

als

wonde

heelt,

op, dat

juist

om

Satans

werk moet

toe-

de genade niet

maar de boosheid van Satan

middel aanwendt, om, vlak tegen den wil

van Satan en den toeleg des zondaars

in,

die boosheid en die zonde zelve

als

middel aan te wenden, teneinde de zelfverheerlijking Gods op te voeren

tot

nog hooger

peil.

En

nu zoo

dit

zijnde,

mag

nooit

en nimmer het

en dus ook niet de uitverkorene, zichzelven als doeleinde in de

schepsel,

om mij! Neen, het is om God alleen. En zoo en eenigiijk oin uw God.

reeks der middelen inschuiven, en zeggen: Dat is nooit

ook

om

u,

maar

en bestaat

zijt

alles gij,

gaat steeds

met

al

om

God, en

het overige, alleen

Tot die hoogte van beschouwing trekken we nu ook de „gemeene gratie" op.

Zeker,

Christus' gratie"

de „gemeene gratie" was onmisbaar voor het optreden van

kerk, zoo onder

Oud

als

Nieuw Verbond. Denk u de „gemeene

geheel weg, en reeds lang voor den Zondvloed zou geheel ons

menschelijk geslacht niet enkel geheel verwilderd, maar in krankziimigheid,

zelfmoord en algeheele verdierlijking onder

zijn

gegaan. Zonder de „gemeene

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen