De gemeente gratie - pagina 309

TWEEËRLEI

punt hier onmogelijk

„Dood sloten,

is

Woord

voor een iegelijk die aan Gods

zonde en misdaden"

in

305

IK.

dood.

is

wij allen,

Zijn

„van nature kinderen des tooms", dan

is

vasthoudt.

met Paulus

inge-

er in ons, als zondaren,

geen enkele deugd in principiëelen zin denkbaar. Elke uitzondering die ge hier toelaat, werpt geheel de voorstelling omver. Is de zondaar voorzoover

nog burgerlijke gerechtigheid

hij

voor zoover

oefent,

niet dood, en is

het oog loopend slechte dingen doet, dan

hij in

hij

dood

alleen

zijn

honderden

en honderden personen ook in hun onbekeerden staat nog zoogoed als geheel levend, hoogstens met enkele plek die kankert.

en

blijft

ze

liier

en daar een stee koud vuur, of een

Dan verandert ge de natuur der wedergeboorte

een genadige herschepping van heel

niet

een uitsnijden van een plek gangreen. M.

a.

w. dan

zijt

uw

maar

persoon,

ge van het Chris-

tehjk standpunt opeens overgegieden op het standpunt der wereld, waarop

de zondige mensch nog in hoofdzaak voor gaaf, goed en ongedeerd geldt, en slechts

lijdt

om

aan een enkele wonde, die

genezing vraagt.

De zonde

dan geen doodelijke krankheid, maar een incident aan zeker deel van

is

uw

wezen, en

bij

incidenteel gebrek

sommigen, die zeer ingetogen en braaf leven,

soms zoo

klein,

is

dit

dat ge verstaat hoe op hun graf in

welsprekende taal verkondigd wordt, hoe goed en hoe uitnemend ze waren.

Loslaten kunt en moogt ge dus het volstrekte standpunt niet, of ge gaat

aanstonds

meê over van

zelf

zelfinbeelding

het getuigenis der Heilige Schrift naar de

der wereld. Doch hiermee

is

de zaak niet toegehcht.

Wel

volgehouden, maar niet verklaard. Immers het valt niet te ontkennen, dat

menig onbekeerde wel terdege ook met Zeer dikwijls

is

zaak doorzetten. Daarom te

zijn

wil velerlei goede dingen wil.

het zelfs een ongemeene wilskracht waarmee ze een goede is

het noodig hier tot een tweede onderscheiding

komen. Onze eerste onderscheiding was, dat er

in

ons

is

een middel-

punt waarvan onze levenswerking uitgaat, en een omtrek waarin die levens-

werking uitkomt.

We

stelden daarbij dien uitgang van deze levenswerking

voor als het uitstralen van

lijnen,

en oordeelden nu dat de zonde deze

uitgaande lijnen afbuigt in geheel verkeerde richting, maar dat de gemeene gratie, van terzijde inkomende, deze afbuiging stuit, en zoo menige levenswerking in haar uitstralen toch nog op het goede punt doet uitkomen. De lijnen zijn dan als kromme, omgebogen lijnen gedacht. Als ze uit het alle naar hnks, maar hooger of lager op dan weer naar rechts om. Fijner konden we aanvankelijk de onderscheiding niet nemen, zou niet alle helderheid en doorzichtigheid in de voorstelling teloor gaan. Thans echter moet hier een

middelpunt uitkomen, neigen ze buigt de

gemeene

gratie ze

tweede onderscheiding aan toegevoegd, rakende dat middelpunt zelf. Onder dat middelpunt verstonden we ons ik in het centrum van ons U.

20

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen