De gemeente gratie - pagina 631

DE VERTOONING VAN HET BEELD GODS.

onafscheidelijk

smarte.

En

is.

Eva zou gebaard hebben ook buiten

627

maar dan zonder

val,

zoo ook zou de menschheid buiten zonde haar hoogtepunt van

ontwikkeHng zonder die pijnlijke smarte bereikt hebben, die nu de historie der eeuwen vaak zoo somber getint heeft. Maar het einde is dan toch, dat de menschheid er komt, dat ze zich opheft uit hare ingezonkenheid, dat ze tot telkens hooger standpunt opklimt, en dat de principiëele Scheppingsordinantie, die vóór

den val gegeven was, en hierin bestond, dat de mensch

over heel de natuur heerschappij zou erlangen, dank gratie",

zij

de

„Gemeene

ook na den val tot uitvoering komt. En zoo eerst wordt de Historie

van ons geslacht, zoo de lange loop der eeuwen, zoo de hooge beduidenis van de wereldsche ontwikkeling, bij het licht van Gods Woord, in haar hoofdbeteekenis verstaan.

liXXXIV. De twee levenssferen dooreengemengd.

Ik ben de Alpha en de Oméga, het begin en hel einde, i

zegt de Hlsere,

die

en

is,

die

was,

en die komen

;

zal,

de

Openb. 1:8.

Almachtige.

Zoo heeft dan het voortbestaan dezer wereld na den val, en het zoo eeuwenlang aanhouden van het tusschentijdperk, eer het rijk der heerlijkheid ingaat, niet alleen een bijkomstig, wil

men een

doel

in

zichzelf.

maar ook een

De wereld

zelfstandig doel, of

bleef zeer zeker óók in stand,

opdat de uitverkorenen zouden geboren worden, en opdat de kerk een haar bereide erve zou vinden, maar toch volstrekt niet daarvoor alleen. Het

standhouden van de wereld

alle

deze eeuwen was ook op zichzelf nood-

God

als

de opperste Bouwmeester en Kunstenaar, had

schepping, in

die

wereld, een schat verborgen, en

zakeHjk.

Gods moest uitkomen en

Hem

de eere

om

al dit kostelijke

bij

de

werk

naams brengen. Er was hier, met keurigen, nog niet ontloken

zijns

een ander beeld te bezigen, een stengel bloemknop, dien Satan van de plant had afgescheurd, opdat ze onontloken verdorren zou, maar

Gemeene

gratie zóó

God

heeft dien stengel en

wonderbaar weten

knop met het vocht zijner bloem ooi

te verfrisschen, dat deze

aan den afgesneden stengel ontluiken kon. In dit werk Gods nu, dat uit moest komen, verwezenlijkte zich één allesbeheerschende gedachte, en die gedachte was: de saamvatting van heel de schepping in de naar

waarvan wel de grondtrek

Gods beeld geschapen menschheid. Dat beeld, mensch werd ingeschapen, maar dat in

in elk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen