De gemeente gratie - pagina 377

TRANSCENDENTIE EN IMMANENTIE.

aiiderlijk,

God

in

onveranderlijk zijn Wezen, en

is

punt, hooren

we

het dwaasheid van berouw^

is

Spreken we daarentegen

te spreken.

373

menschen van óns stand-

als

we

bedreiging van Gods toorn aan, en voelen

eerst de

ons daarna verkwikt door de afwending van het oordeel en het intreden der ontfermiugen, dan kunnen stelling

rouwd

wij,

menschen, naar onze menschelijke voorbe-

heeft van het kwaad, dat Hij had aangekondigd over zijn volk te

brengen. Zelfs in de verhouding van een aardsch vader tot

we

God

uitdrukken, dan door te zeggen, dat het

niet anders

dit

zijn

kind vinden

dezelfde tegenstelling. Als een kind niet ten goede, wil, zal een vader

dat als laatste middel

inzien,

om

het van

zijn

boozen toeleg af te keeren,

een hoogst ernstige bedreiging moet gebezigd worden. Die bedreiging bezigt

dan ook, maar in het hij

met de

niet zoozeer stil

bedoeling,

om

het daartoe te laten komen,

vertrouwen, dat juist die bedreiging reeds de gewenschte

uitwerking zal hebben, en haar uitvoering overbodig zal maken. Toch speelt

dan

hij

niet

komen, en

met

zijn kind.

Neen, zoo

zijn

kind niet keert, zal het er toe

van het vaderlijk woord

juist die ernst

dan de gewenschte Het kind keert

heeft

uitwerking. Zijn vaderlijke toorn grijpt het kinderhart aan.

om, en hierdoor

we nu God

is

de vaderlijke toorn ontwapend. Zoo en niet anders zien

ook met

zijn

volk omgaan. Hij behandelt

zijn

volk geheel op

de manier van zulk een ernstig gestemd vader. Hij vermaant dat niet, dan vertoornt Hij zich en dreigt;

gaande verbolgenheid, en dat dreigen van heeft omgekeerd, dan laat ook

God van de

maar

als

zijn toorn,

dreiging

af,

ontferming tot de zijnen, en in dien zin nu heet het, dat

gehad van het kwaad dat Hij gedreigd had over

En

zeg nu niet, dat

voorstelling op

zij

te

we dan

zijn

dan

en helpt

eerst,

juist die hoog-

het hart des volks keert zich weer in

God berouw

heeft

volk te brengen.

het veiligst gaan met die menschelijke

zetten en uit te bannen,

aan de voorstelhng die voor God zelven

geldt,

om

ons alleen te houden

want daarmee zoudt ge een

wezenlijk en onmisbaar bestanddeel van de Openbaring in haar opvoedend

karakter prijsgeven; iets waaraan meer dan één Gereformeerde zich maar al

te

zijn

te

lichtvaardig bezondigd heeft.

Gelijk wie

met een vreemde

eigen gedachten moet overzetten in diens taal

worden, en ook

gij,

als

drukken op zulk een wijze

om

door

hem

ge met een klein kind spreekt, u als

in

spreekt,

verstaan

uit

de kinderwereld verstaanbaar

hebt is,

te

zoo

om met ons menschen te handelen, wenden en met ons omgaan op menschelijke wijze. Dat is zijn nederbuigende goedheid, maar een nederbuigendheid van zijn hefde, die onmisbaar was, om op ons te kunnen inwerken. Niemand verstaat, zegt de apostel, wat des menschen is, dan de geest des menschen die in hem is. Niet God is beperkt, maar wij zijn beperkt. Goddelijke dingen kunnen alleen dan op ons inwerken, als ze ons op menschelijke wijze worden aangebracht. En dat God op zulk een wijze met ons kan omgaan, verklaart ook kan het niet anders, of God moest,

zich tot ons

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen