De gemeente gratie - pagina 47

OPLOSSING VAN ROOMSCHE ZIJDE.

substantie als de eenheid van natuur en wezen,

natuur

zijnde, de natuur

van het

ling

is

Wanneer de

warren.

men

dat

mag men

is

het

op de tegenstel-

die beide niet dooreen-

heilige apostel Petrus betuigt, dat „ons de grootste

en dierbaarste beloften geschonken deelachtig zouden

men

de werking ; en zoo dikwijls,

en van de actie komt,

zijn

maar de werking van de

werking van het wezen. Het wezen

niet hetzelfde als de

is

43

worden,"

zijn,

opdat wij der Goddelijke natuur

ook onze geachte opponent wel toegeven

zal

hiervoor niet zou kunnen noch

mogen

schrijven: „opdat wij des

Goddelijken wezens zouden deelachtig worden." Bij de leer aangaande de

Vleeschwording komt het op soortgelijke onderscheiding aan. En de orde van ons betoog

om

niet,

in

gedoogt

al

een studie over de gemeene gratie

een principiëele bewijsvoering voor het Gereformeerde leerstuk van de zonde

we onverzwakt de

schuiven, toch blijven

te

in

stelling

handhaven,

dat het menschelijk wezen menschelijk wezen bleef, maar dat de natuur

des menschen zoo principieel boorte, d.

i.

is

verdorven geworden, dat alleen wederge-

maken van den doode

het levend

(zie

Rom.

4 17) dit verderf keert. :

Evenzoo sta hier nog een kort woord over de opmerking, dat het niet genoeg

maken tusschen hetgeen

onderscheid te

is

tot

schen natuur behoorde, en hetgeen buiten die sfeer

de sfeer van lag,

's

men-

maar dat onder-

scheid moet worden gemaakt tusschen de natuurlijke, de huitennatuurlijke

en

de

bovennatuurlijke gerechtigheid.

Onder natuurlijke gerechtigheid

wordt dan door de Roomsche Godgeleerden verstaan, dat Adam, ook zonder het

donum superadditum van

buitengewone natuur, door

gifte

de iustitia originalis,

van de oorspronkelijke gerechtigheid,

strijd, tot

i.

zonder de

uit zijn

geschapen

d.

gerechtigheid had kunnen komen; niet uiteraard buiten

God om, maar, om ons

zoo uit te drukken, met geen andere hulpe Gods

dan die gewone hulpe, die het schepsel altoos behoeft. Buitennatuurlijke gerechtigheid heet dan, dat deze gerechtigheid

gegeven w^as; zoodat

hij

gestadige inwerking Gods.

ze zonder strijd

kon

En hovennatuurlijk

hem in

die

dien

oorsprong

verre

zijn

schepping

bij-

stand houden, onder de

heet eindelijk die gerechtig-

haar prikkel niet in den mensch, maar

heid,

bij

uit

God

heeft,

en

om

boven de natuurlijke gerechtigheid uitgaat. Hoe

scherp belijnd nu deze distinctie, met het oog op de later hieruit te ont\A4kkelen dogmata van

moge ontwikkeld

zijn,

„kerk" en „verdienste" ook van Roomsche zijde

den wortel bestreden wordt.

in

heiligheid

of

We

weigeren op ethisch gebied eenige

eenige gerechtigheid te doen gelden, die in den mensch als

een element vreemd aan

den

van een valsch dualisme, dat door ons

ze gaat uit

mensch van een

zijn

natuur zou inkomen. Elke bijeenvoeging in

natuurlijk

en niet-natuurlijk element,

mechanisch, en op ethisch terrein

is

is

en

blijft

voor mechanische verbinding geen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen