De gemeente gratie - pagina 46

OPLOSSING VAN ROOMSCHE ZIJDE.

42

Slechts op een enkel punt

uiteraard de

kolommen van

zonder nader breedvoerig betoog, waarvoor

is

dit

blad geen bestek bieden, tegenspraak nu

reeds doenlijk.

Zoo

de heer Bensdorp op

schrijft

onderscheiden zou

zijn

blz.

dat door ons ten onrechte

tusschen het wezen en de natuur des menschen,

en dat het niet aangaat, met ons te

wezen ongeschonden

55,

liet,

maar

zijn

stellen,

natuur

dat de zonde

verdierf.

menschen

's

Hiervan zegt de

ge-

leerde schrijver dit:

Verder merken we op de aangehaalde woorden aan, dat Dr. Kuyper ten onrechte wezen onderscheidt van natuur. Wezen en natuur zijn een en dezelfde zaak. De Hoogleeraar heeft dit zelf gevoeld; want voor naal spoedig de werking der natuur in de plaats; zoo de zooeven aangehaalde regels: „Door de zonde is wel de natuur des menschen in haar werking (dus niet de natuur in haar

tuur schuift

hij

schrijft hij in

maar 's menschen wezen is gebleven wat het was, en Een weinig verder: „Ook in Satan blijft het wezen van den engel onveranderlijk hetzelfde, alleen maar zijn natuur is wat haar werking betreft (dus weder niet de natuur in haar zelve) in haar tegendeel omgeslagen". Nog een weinig verder: „Wat veranderd is, is niet zijn ['s menschen] wezen maar de werking van zijn natuurt Stelt men in deze drie zinsneden het woord wezen voor het woord natuur in de plaats, dan blijft de zin precies hetzelfde. Duidelijk bewijs dat wezen en natuur in den zin, waarin Dr. Kuyper dit laatste woord hier zelve)

gewijzigd

;

zal dit blijven" enz.

\

:

precies hetzelfde beteekenen. Tegenover het wezen van een ding staat dan ook niet zijn natuur maar staat het accidenteele, het toevallige, het bijkomende. Dr. Kuyper had juist gesproken, als hij ge-

gebruikt,

\

door de zonde is 's menschen wezen of natuur niet in het in het accidenteele gewijzigd. Doch wat hij nu s(;hrijft: „De mensch, naar zijn wezen ongeschonden, is naar zijn natuur verdorven geworden", is contradictie.

schreven had essentiëele,

:

maar

Dr. Heinrich,

ook in het oog van den heer Bensdorp ongetwijfeld een

der helderste Roomsche denkers uit deze eeuw, stelde intusschen bijna hetzelfde onderscheid,

matik V. 370

(2^

zijn,

worden

men

de substantie

ed.):

dat wij aanstipten. Hij verklaart toch in „Terwijl alzoo

ze nochtans

naar

wezen en natuur

Bog-

zijn

zakelijk hetzelfde

het begrip in zooverre onderscheiden, dat

natuur noemt, onderwijl men van het zijn zich denkt". Juist zooals ook wij op de werking de aandacht vestigden, om het onderscheid tusschen wezen en natuur voelbaar te maken. En nu is het wel volkomen juist, dat we van „de werking der natuur" spraken, ten einde de diepere eenheid van natuur en wezen niet te laten glippen, maar het is niet alzoo, dat in de drie citaten het woord natuur door het als het, beginsel

van

actie

in het

woord wezen

w'oord

wezen kan vervangen worden. Wel kon teruggegaan

in de eerste plaats het beginsel

.

zijn

.

.

op de

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen