De gemeente gratie - pagina 491

487

HET ONHEILIGE VAN ALLE SMART.

krabbende klauwen, maar als ge door een vliegende mier giftig gebeten wordt, moet ge een microscoop nemen, om de scherpe punten te ontdekken, waarmee u de beet werd toegebracht. En zoo nu ook is het hier. Het weerzinwekkend, afschuw-inboezemend, vloek-verradend karakter van alle lijden, komt bij pestilentie enz. zoo duidelijk en klaar uit, dat een ieder

maar

het voelt en merkt;

overkomt, merkt ge

dit,

bij

verreweg het meeste

bij

lijden,

oppervlakkige waarneming,

dat de wereld

niet.

Een pestzieke

u terstond afstooten, maar een teringlijder kan zelfs iets aantrekkelijks hebben, vooral zoo ge, hem slechts af en toe bezoekend, niet in aanraking zal

komt met wat ook

bij

uitwerpselen,

kleurige

tering in het doorweekte bedlinnen en in de bloed-

het begin

huislijk gebied gaat dit door. Bij

der ontbinding verraadt. Zelfs op het

een aardbeving of ontzettend onweder zal

de indruk van een dreigende vernielende macht u ontzetten, maar bij een licht jagen van den storm, die toch ook eerst na den val, en om der zonde

wolken u bekoren. Hoofdzaak is dus maar, van het lijden niet afmeten naar

wil,

kwam, kan het

dat

we den

zijn

zwakkere, maar juist omgekeerd naar

drijven der

aard, het karakter, de natuur

zijn sterkste uitingen,

en

uit die

sterkste uitingen de vaste overtuiging gewinnen, dat metterdaad het lijden

boos van aard, tegen Gods wil, en onheilig van karakter

is.

we daarom vast in bewoordingen voor begrijpelijk. Wat God oorspronkelijk schiep was

Die slotsom houden staanbaar en

ieder ver-

volmaakt.

Uit de schepping Gods vloeide voor den mensch niet anders dan loutere,

zweem van iets, wat ook, dat lijden veroorzaken kan, was in het Paradijs denkbaar. De ommekeer kwam door de zonde, en de zonde alleen, en de zaak die dezen ommekeer voor ongestoorde vreugde en blijdschap. Geen

onzen gelukstaat aanduidt,

is

de vloek. Die vloek

is

alzoo de uitdrukking

voor de bron van alle leed, alle smet, alle verdriet, alle

van vol en waar geluk. En overmits nu

alle,

pijn, alle

onderscheid of uitzondering vloek in zich draagt, daarom

zwangerd met dragende

bestraft,

te verstaan, dat

onheilig s, en

iets

moet

derving

versta wel, alle lijden, zonder

in alle lijden,

is alle

lijden be-

dat onheilige, vloek-

en ten doode toe bestreden worden. Alleen zoo

Jezus voor ons den vloek gedragen heeft „van

zijn

het

is

mensch-

wording aan", en alleen zoo begrijpen we, hoe we, door het lijden overkomen en achterhaald, nochtans tegen dat lijden ons te keeren hebben

met

al

de veerkracht, waarmee God ons gewapend heeft, en met

middelen die Hij zal

dan ook

in zijn

blijken,

hoe

we

komen, hoe God ons met het

al

ter onzer beschikking stelt.

„gemeene gratie"

alleen langs deze lijden straft,

lijn

tot het inzicht

en nochtans

de

Het

kunnen

het lijden zelf be-

straft als onheilig.

Teekenend

in dit opzicht is het, als

ge

uw

Heiland gadeslaat, nadat hij Op dien berg was

afdaalde van den Thabor, den berg der Verheerlijkmg.

Jezus een oogenblik onttrokken geweest aan den

oiilieiligen

druk van den

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen