De gemeente gratie - pagina 325

HET Saaravattende wat dat

IS

GOD DIE ONS HEILIGT.

321

we dusver vonden, komen we

alzoo tot deze slotsom,

de allereerste aandrift die uit het herboren

1.

ik,

kern van ons wezen opkomt, altoos goed, heilig en rein

daarom

altoos ook

maar

in

is,

de verborgen

maar zonder Dat

tot ons flauwst bewustzijn door te dringen. 2".

deze allereerste heilige aandrift wel er op uit

vermogen en

in

om

is,

in ons bewustzijns-

ons wilsvermogen door te dringen, maar dat het volstrekt

niet altijd in staat

is,

de tegenovergestelde werking, die uit het verleden

dat bewustzijn en in den wil nawerkt, te overwinnen en te boven te komen, zoodat de eerste aandrift zeer wel heilig is, al komt toch én ons bewustzijn én onze wil nog op allerlei manier onheilig uit. 3". Dat deze

in

aldus reeds gebroken actie van ons herboren ik zich,

om

de buitenwereld

te bereiken,

moet voortbewegen langs de geleiddraden van heel het orga-

nisch leven

waarin

we verwikkeld

zijn,

en hierop wel eenigen invloed

ten goede uitoefent, en wel eenige ombuiging teweegbrengt,

daarom

staat

in

te

zijn,

die

maar zonder

geleiddraden over heel hun lengte recht te

trekken en ineen te werken.

4".

Dat het heel anders staat met de omdat deze lijn

waarlangs het herboren ik zich tot God opheft,

maar verticaal loopt, en onmiddellijke gemeenschap met God wat we belijden als de inwoning in ons van den Heiligen

horizontaal,

kan geven, Geest.

En

en

iets

dat dit alles tot het resultaat leidt van een schijnbaar geheel

5.

waaruit het ik de ééne maal getuigt als een heilige

existentie,

strijdige

lijn

niet

verloste,

de

andere maal als een met zonde beladene en in zonde

verzinkende klaagt, de ééne maal roemt in hooge dingen, en de andere

maal zonde

waarvan

belijdt

toch zegt, dat niet

hij

hij

ze wilde, en alzoo

het gevoel, het besef ontvangt van een ouden en een nieuwen mensch die

hem

in

worstelen; een nieuwen mensch geschapen in Christus Jezus tot

goede werken, die God voorbereid heeft, opdat wij daarin wandelen zouden, en met al

naar

zijn lust

zaamheid

Werd

geboden Gods uitgaande, een ouden mensch meer dan een klein beginsel van deze gehoor-

alle

die steeds belet dat het tot in dit leven komt. hij

nu aan

hierbij

zichzelf overgelaten, zoo zou hier vooruitgang,

noch vordering in wezen, en wat

denkbaar

zijn.

Maar

heihge u geheel en

uw in

dit is

we

belijden als „heiligmaking" zou on-

dan ook niet het geval. „De God des vredes

al," bidt

Paulus aan de kerk van Thessalonica

geheel oprechte geest, en

ziel,

toe,

zelf

„en

en lichaam worde onberispelijk bewaard

de toekomst van onzen Heere Jezus Christus." Hiermede treedt alzoo

een daad Gods, een gestadige

waar ons herboren

ik

gifte

van genade,

in

het zieleleven

machteloos staan zou, zoo tegenover de

in

in.

En

ons be-

wustzijn en wil ingeslopen werking ten kwade, als tegenover het organisch

we heen moeten werken, om in het leven kunnen uitkomen, komt nu God met zijn sterkende en

saamstel des levens, waardoor der wereld heiligende II.

te

genade

tusschenbeide,

om

de sfeer waarin

het

herboren ik 21

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen