De gemeente gratie - pagina 656

DE VERKORENEN TEN LEVEN.

652

in

lijfden

ding

niet.

het Genadeverbond, maar dit verandert de evenredige verhou-

En

en genomen

genomen

alzoo blijkt, dat

eenerzijds de Canones van Dordt,

de sterftetafels, het getal van de gezaligden, die

anderzijds

onbewust wegsterven, en het getal der gezaligden, die na hun bekeering heengaan, tamelijk wel tegen elkander opweegt.

Een Dogmatiek,

hiermee nu niet rekent, en in openbaren

die

strijd

met

de gegevens van het werkelijke leven, maar aldoor bekeering als regel blijft

stellen,

en op zaliging buiten bekeering als op een nauwlijks mee-

tellende exceptie neerziet, kan en

mag dus

niet langer onze leiddraad

zijn.

Integendeel, dan eerst zal de Dogmatiek deze machtige vraagstukken in

overeenstemming met de tot

een conclusie

realiteit

die

leidt,

van het leven ontvouwd hebben, zoo ze

het ons klaar en duidelijk maakt, hoe deze

tweeërlei wijze van toebrenging, de ééne onbewust en in de vroege jeugd,

en de ander in verband met bewuste bekeering op later één hooger gezichtspunt te verstaan

zijn.

Let wel,

we

leeftijd,

van

uit

spreken hier niet

van de predikatie en van het vermaan. Predikatie en vermaan toch richten zich uitsluitend tot

hen

hun

die niet vóór

S"*

jaar wegstierven en hebben

dus in den regel zóó in te richten als de behoeften van de langer

zich

levenden eischen.

Dogmatiek inwerken.

is

Maar hiermede kan de Dogmatiek niet volstaan. De al moet ze leidend op de predikatie

geen predikatie, ook

De Dogmatiek

heeft de moeilijke vraagstukken des levens in

haar wortel en samenhang te onderzoeken, en

zij

mag

zich alzoo niet aan-

stellen als ging alleen de ééne helft der gezaligden haar aan, en als

mocht

ze de andere helft als nauwlijks meetellende exceptie veronachtzamen.

Doch hiermede

De

onderstelling

zijn

we

er

nog

waarvan men

niet.

Het bezwaar

reikt

nog veel verder.

gewoonlijk uitgaat is volstrekt niet alleen,

dat de uitverkorenen hier op aarde tot bekeering moeten komen, maar dat ze ook in dit leven voor den hemel moeten geheiligd, en door heiligmaking moeten voorbereid worden. Men begint dan na zijn bekeering aan het kleed van zijn heiligmaking te weven, en eerst als dat kleed onzer heiligmaking geheel afgeweven is, zijn we bereid en toegerust voor den

ingang in de eeuwigheid. Het

is

wel

.zoo,

dat

men

dit laatste niet te sterk

durft aandringen, althans niet in Gereformeerde kringen,

onzer Belijdenis,

luid zal

men daarom

inging.

ooit zeggen, dat hij

Maar vooreerst

want

er

is,

naar

„volharding der heiligen," en van geen behoudene

lette

men

ongereed voor hooger leven ten hemel

er op, dat

zij

die niet aan de volharding

der heiligen gelooven, dat wel terdege doen, en ten andere worde niet uit

het oog verloren, dat ook de Gereformeerde prediking ten deze vaak

moet

uitglijden.

Immers „bekeering" is bij velen een niet al te zeker, een Iemand die na zijn onderstelde bekeering, weer in

soms vlottend begrip.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen