De gemeente gratie - pagina 157

153

JEZUS' LEVENSOMGEVING.

wel Oostersch van aard, maar onvrij

De

in zijn ontwikkeling.

hitte is er

drukkend. Dat kleurt te sterk, en geeft daardoor een overhelling naar

te

een ander uiterste, waardoor ontstaat, wat tersche eenzijdigheid.

De natuur

is

men

zou kunnen noemen Oos-

er overdreven Oostersch, en verteert

daardoor die zachte schakeeringen, en dien rijkdom van vormen, die juist de natuur zoo sprekend maken. Hooger dan het gemeene Oostersche leven staat

daarom het leven der natuur

land

om

liggen

in

wat men noemt de Levant,

d.

i.

het

de Oosterhelft van het bekken der Middellaudsche Zee. Daar

dan ook metterdaad

in

engen kring bijeen

alle

de landen, die in de

ontwikkeling der menschheid vóór Christus den toon aangaven: Egypte, Griekenland, Rome, Palestina, en daarachter, op gelijke hoogte. Baby Ion,

men nu de vraag, op welk om de natuur te vinden

Stelt

optreden,

deel van onze aarde Jezus had moeten in een

vorm

die voor de vertolking

de dingen des Koninkrijks het meest geschikt was, zoo

is

van

niet wel een

antwoord mogelijk, dan dat de Levant daarvoor het aangewezen terrein was. Hier alleen is de natuur rijk, en toch getemperd, uitkomende in haar volle schoonheid, en toch

het

van het zware, drukkende en beklemmende van

onder de keerkringen

leven

vrij

gebleven.

gratie,

die de vernieling der natuur in het

stuitte

in

mag

zin

die juist

is

het de gemeene

stuitte, die

haar meer

het Oosten dan in het Noorden, en die haar op de meest ge-

wenschte wijze lijken

Zoo

gemeen

in

stuitte juist in

een land als Palestina. In den meest eigen-

en moet dan ook erkend, dat het de gemeene gratie was,

de Levant, de natuur voor Jezus' oog in zulke vormen deed

uitkomen, als haar tevens het meest geschikt maakten,

om

de dingen des

Koninkrijks af te spiegelen.

En bij,

hier

komt dan ten

slotte

nog

als laatste

vrucht der gemeene gratie

dat Jezus vanzelf in deze Levantijnsche natuur, en nader in Palestina,

een bevolking vond, die er van huis uit op was aangelegd,

om

deze na-

Het Joodsche volk had altoos óf in Egypte, óf in Palestina, óf in Babyion geleefd, en was dus een Oostersch volk in den vollen zin des woords^ meer bepaaldelijk van Levantijnschen stempel. Dat het zoo zijn zou, lag in Gods bestel. God zelf had Abraham uit het dieper achteraf liggende Ur naar het Palestina der Middellaudsche Zee geroepen. Daar was aan Israël zijn vaderland aangewezen. Daar had het zijn poëtisch geestelijke taal gevormd. Daar zijn leven met het leven der natuur vermaagschapt. En het was de vrucht én van deze bepaling van Israëls woontuurtaai

stede,

te

verstaan.

én van dat verleden, én van die taaivorming, dat Jezus,

en onder dat volk optredende, hoorders in deze taal der natuur

om

zich

toentertijd,

heen kon verzamelen, die

geen vreemdelingen waren.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen