De gemeente gratie - pagina 106

DE PRAEDESTINATIE IN VERBAND MET „ALLE DINGEN".

102

meest naar prediking,

zijn

als

persoonlijke zaligheid^ en

hem

hij

zoekt

bij

voorkeur zulk een

voor dat stuk zijner persoonlijke zaligheid uitsluitsel

Men bedenke

geeft en licht verspreidt.

toch wel, dat in den strijd

met de

Remonstranten de gemeenteleden zelven jaren lang deelgenomen hadden in de worsteling der geesten. In allerlei kring had men er den mond vol over, en zag elk

goed Gereformeerde zich gedurig geroepen,

heid der praedestinatie dedigen.

En

persoonlijk

om

de waar-

tegenover de misleiding der Arminianerij te ver-

overmits in den boezem der gemeente deze

werd aangebonden,

strijd bijna altoos

lag het in den aard der zaak, dat

men van

de praedestinatie bijna niet anders dan in haar toepassing op het eeuwig lot

der enkele personen sprak. Zóó was het eenmaal ingezet, en zóó

in

de gemeente blijven hangen, en

veilig

mag

is

het

gezegd, dat het gemis aan

geloofsverzekerdheid, en het tot aan zijn dood toe tobben over zijn eeuwig

dat in zoo hooge mate de geloofskracht gebroken heeft, een recht-

lot,

streeksch gevolg

was van deze

eenzijdige opvatting der zaak.

En, wat ten slotte ook meetelt, de Heilige Schrift zelve geeft ons nooit

dogmatiek, maar geeft de openbaring over de waarheid steeds in recht-

met de toestanden, te midden waarvan de profeten en de apostelen optraden. Dit nu had ten gevolge, dat ook in de Heilige streeksch verband

Schrift is,

haar

verreweg de meeste plaatsen, waarin van de Voorbeschikking sprake in nauwer verband met den mensch nemen. En overmits destijds

overal nog de methode stand hield,

om met

losse teksten te strijden,

kan

het niet verwonderen, dat voor de veel verdere beteekenis der Praedes-

het oog veelal gesloten bleef. De mensch is metterdaad in het Gods het hoogste schepsel, en juist dit leidt er zoo licht toe, om deswege heel de Praedestinatie zich om den mensch als het middenpunt

tinatie

bestel

te laten

bewegen.

Toch was

er steeds één punt, waarbij onze Gereformeerde vaderen deze

eenzijdige opvatting braken, in zooverre ze namehjk, ondervraagd naar het

„hoogste doeleinde"

van

alle dingen, onvoorwaardelijk,

en zoo ook

bij dit

leerstuk het Solt Deo Gloria op den voorgrond plaatsten, en de zaligheid

der uitverkorenen nooit anders dan in de tweede plaats lieten komen.

Deze zienswijze nu handhaafden ze ook

bij

de Praedestinatie, en geen

onzer vaderen heeft ook dit onderwerp behandeld, zonder vastelijk uit te

God de Heere ook in dit zijn Besluit allereerst en allermeest zijn eigen eere zocht. Aan dat hoogste einddoel werd al het ov^erige, ook de zaligheid der uitverkorenen, ondergeschikt verklaard. Jammer was het spreken, dat

slechts,

dat ze dit wel in den aanhef onbewimpeld uitspraken,

zuimden, het in hun verdere ontwikkeling tot Iets

wat vooral daaruit

te

verklaren

is,

dat

zijn

ze, zich

maar

ver-

recht te laten komen.

vastklemmend aan de

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen