De gemeente gratie - pagina 424

DE TWEEDE NATUUR.

420

voeding, alle vorming van geest en karakter, ja, dat het zich aanw^ennen van de hanteering van gereedschappen of instrumenten, al ware het slechts van een breinaald, en zelfs het zich aanwennen van goede en gemakkelijke en beleefde manieren en vormen op niets anders rust dan op dezen ons ingeschapen trek onzer natuur, dat die natuur ielve een vorm, een plooi

kan aannemen, en alsdan, buiten ons bewustzijn om doet, wat wij aanniet dan met veel inspanning van ons bewustzijn deden. De breinaald, die we daareven noemden, is er een sterke proeve van. Of zie

vankelijk

maar eens wat moeite het u

als

man

kost, zoo

ge voor de aardigheid eens

beproeft tien breisteken achter elkander vast en net en gehjk op de naald leggen.

te

En

toch diezelfde voor u hersenbrekende inspanning, zal een

vlug meisje van twaalf jaren, onder het praten door, en soms

en zonder er naar te

zien,

al

wandelende

keurig en vlot volbrengen zonder dat er iets

aan mankeert. Op den Scheveningschen weg komt men telkens visschersmeisjes tegen, die daar wandelen, naar alles op straat omzien, en overluid met elkander redekavelen, en dat toch onder de hand de twee handen een soort breimachine den op zichzelf tamelijk ingewikkelden arbeid goed en vlug volbrengen. Ze denken er niet bij, ze rekenen er niets bij als

het gaat als buiten haar ik om, en toch gaat het breien lustig voort. Feitelijk is het alzoo ook hier niets dan de natuur, die bezig is, maar de uit,

natuur die een vasten plooi heeft aangenomen, en tot een macht

geworden

Bij het

en toch

in

haar

is.

hchaam gaat

zijn er in

dezelfde regel door. Rattekruid

is

een zwaar

vergif,

het Zuidoosten van Europa menschen, die van der jeugd

aan het gebruik van rattekruid gewend, er haast niet meer buiten kunnen, en er zonder de minste schade dagelijks een dosis van gebruiken, af

groot genoeg

om

schaal ziet ge dit

onder ons heele huisgezinnen te dooden. bij

Op

kleiner

de jeneverdrinkers. Eerst staat de jenever tegen.

Niemand die ze voor het eerst proeft, of zijn gelaatstrekken krimpen er wrang van op. Maar gaandeweg overwint hij dezen afkeer, ten leste went zijn natuur er aan. En niet lang meer of de periode komt, dat hij dezen prikkel niet meer missen kan. Zelfs kan men zeggen, dat het verschil tusschen een acute en een chronische ziekte op ditzelfde verschijnsel rust. Doet een ziekte een eersten inval in

een gezond lichaam, dan reageert

die ziekte, en poogt ze uit te drijven. niet

wat

uw

in

wij koorts

natuur

noemen

is

is

tegen

dikwijls

anders dan deze worsteling van de gezonde natuur tegen den

dringenden vijand. Dan in

Wat

al

dien acutueelen

vorm

de ziekte nog acuut.

is

uit te drijven,

en ondergaat de natuur van

uw

dan

En

blijft

in-

gelukt het de ziekte

uw

natuur die ze was,

lichaam geen wijziging. Met een üivallende

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen