De gemeente gratie - pagina 57

GEREFORMEERD UITGANGSPUNT.

Toen nu

den val de oorspronkelijke gerechtigheid

in

53

te loor ging, ontglipte

daardoor aan den inensch de geestelijke bekwaamheid voor het zaligma-

kend goed, en die kon alleen door bovennatuurlijke genade

Wat

worden.

daarentegen behield, was hetgeen

hij

op zichzelve in zich droeg en vermocht.

zijn

Want wel

in

hem

hersteld

menschehjke natuur

men

gaf

toe,

dat ook

deze krachten der menschehjke natuur niet zonder kleerscheuren uit de worsteling

was gekomen, maar

die

verzwakking was dan toch heel

iets

anders dan de algemeene verdorvenheid, en zoo kon uit die verzwakte

natuur nog zeer wel het burgerlijk goed verklaard worden, en bood deze wel verzw^akte, maar dan toch nog op haar beenen staande menschehjke

natuur een aanknoopingspunt voor de bovennatuurlijke genade. Niet alsof daar de bovennatuurlijke genade

genade" vermocht de zondaar

uit

niets.

kon voortkomen. Zonder „helpende

Maar het aanknoopingspunt was

er

dan

Of nu latere Roomsche theologen dat nog fijner uitgeplozen, en door nog nauwere onderscheidingen meer aannemelijk gemaakt hebben maakt toch.

geen

verschil,

de

officiéele

De beoordeehng nu van

Roomsche kerkleer

dit

loopt langs deze lijnen.

standpunt hangt aan de verhouding die

we

tusschen het wezen en de natuur eenerzijds, en anderzijds tus-

stellen

schen de natuur en het bovennatuurlijke. Verstaat men onder natuur des menschen hetzelfde als het wezen van den mensch, dan stemmen ook wij toe, dat de zonde het wezen van den mensch onaangetast heeft gelaten,

en dat er alzoo van een algeheele verdorvenheid zijner natuur (nu in den zin

van wezen genomen) geen sprake zou kunnen

zijde is

men

zijn.

Van Luthersche

hier te ver gegaan, en tegenover de Lutherschen

hebben

Gereformeerden, steeds de stelling verdedigd, dat de zondaar niet „stok in

zijn

en blok"

is,

maar mensch

bleef, zijn

is

dit

wij,

een

menschelijk wezen behield, en

menschelijk Avezen gered werd, en nog wordt.

Dooperschen

als

onzerzijds steeds verdedigd in

Ook tegenover de

onze

stelling,

dat de

De zondaar is welks wortel een nieuwe boom wordt inge-

wedergeboorte herschepping en geen nieuwe schepping

is.

vermolmde boom, in schapen. Het is dezelfde boom die eerst wild werd en verkankerde, en wiens wezen nu van die wildheid bevrijd en door inenting tot het uitschieten van nieuwe takken en het dragen van goede vrucht bekwaamd wordt. Dit stellen we niet alleen wat het wezen van den mensch in het gemeen, maar ook wat het wezen van eiken mensch in het bijzonder aangaat. Zal eens elk kind van God een witten keursteen ontvangen, en op dien keursteen een nieuwen naam, dien niemand kent dan God en hij zelf, omdat niet een

die

naam

het innigste en bijzonderste van

zijn persoonlijk

drukken, zoo staat tevens vast, dat die nieuwe

naam

weezen zal

uit-

slechts dat eigen-

aardige en bijzondere zal uitdrukken, hetwelk krachtens zijn schepping in

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen